noun · masculinethird declension
genitor
genitor m (genitive genitōris, feminine genetrīx or genitrīx)
Classical[ˈɡɛ.nɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈd͡ʒɛː.ni.tor]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- masculineparent, father, sire, begetter, procreator
subiit cārī genitōris imāgō
“the thought of [my] dear father came to mind”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.560ecce deûm genitor rutilās per nūbila flammās spargit
Behold the father of the gods scattering his reddening flames through the clouds8 CE, Ovidius, Fasti 3.285–286
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pater; quī gignit.genitor -ōris m — in Mille Verba, Domus et Familia
pater (verbum poētārum)genitor -ōris (m) — in Metamorphoses I, †
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | genitor | genitōrēs |
| genitive | genitōris | genitōrum |
| dative | genitōrī | genitōribus |
| accusative | genitōrem | genitōrēs |
| ablative | genitōre | genitōribus |
| vocative | genitor | genitōrēs |
gĕnĭtor, ōris, m. root GEN, gigno,
I. a begetter, parent, father, creator, sire (syn.: pater, parens).
I. Lit. (class.):
quo (animo) nihil ab optimo et praestantissimo genitore melius procreatum, Cic. Univ. 8: imitantes genitorem et effectorem sui, id. ib. 13: dubio genitore creatus, Ov. M. 5, 145: Pelopis, i. e. Tantalus, Hor. C. 1, 28, 7: deūm, i. e. Jupiter, Ov. Am. 1, 13, 45; id. M. 14, 91; the same, Saturnius, Cic. poët. Div. 2, 30, 64: profundi, of Neptune, as ruler of the sea, Ov. M. 11, 202; and genitor alone, Verg. A. 1, 155; of Æneas, id. ib. 1, 716; of Mars: bellorum, Sil. 3, 126; of the deified Romulus: o Romule, Romule die! O pater, o genitor, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 117 Vahl.); so, genitorque Quirine Urbis, Ov. M. 15, 862 (cf.: hujus urbis parens Romulus, Cic. Div. 1, 2, 3).—II. Transf. (poet. and in post-Aug. prose):
qua rapitur praeceps Rhodanus genitore Lemanno, source, Aus. Urb. 13, 7: adsciscet nova, quae genitor produxerit usus, Hor. Ep. 2, 2, 119: o fraudum genitor, Sil. 13, 738; cf.: Graeci vitiorum omnium genitores, Plin. 15, 4, 5, § 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
genitor ōris, m
GEN-, a begetter, parent, father, creator, sire : sui: dubius, O.: Pelopis, i. e. Tantalus , H.: profundi, Neptune , O.: Quirine Urbis, O.— A source, cause, origin : quae (vocabula) genitor produxerit usus, H.
Origins
From Proto-Indo-European *ǵénh₁tōr (“parent”). Equivalent to genō + -tor.
Descendants
- Englishgenitor
- Frenchgéniteur
- Italiangenitore
- Portuguesegenitor
- Spanishgenitor
- Friuliangenitôr
- Idogenitoro
- Ladinojenitor
- Romanshgenitur
- Siciliangenituri