LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

geniculō

geniculō (present infinitive geniculāre, perfect active geniculāvī, supine geniculātum)
Classical[ɡɛˈnɪ.kʊ.ɫoː]Ecclesiastical[d͡ʒeˈniː.ku.lo]

Meaning

  1. transitiveto bend the knee

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.geniculōgeniculābamgeniculābōgeniculāvīgeniculāveramgeniculāverō
2nd sg.geniculāsgeniculābāsgeniculābisgeniculāvistīgeniculāverāsgeniculāveris
3rd sg.geniculatgeniculābatgeniculābitgeniculāvitgeniculāveratgeniculāverit
1st pl.geniculāmusgeniculābāmusgeniculābimusgeniculāvimusgeniculāverāmusgeniculāverimus
2nd pl.geniculātisgeniculābātisgeniculābitisgeniculāvistisgeniculāverātisgeniculāveritis
3rd pl.geniculantgeniculābantgeniculābuntgeniculāvērunt
geniculāvēre
geniculāverantgeniculāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.geniculemgeniculāremgeniculāverimgeniculāvissem
2nd sg.geniculēsgeniculārēsgeniculāverīsgeniculāvissēs
3rd sg.geniculetgeniculāretgeniculāveritgeniculāvisset
1st pl.geniculēmusgeniculārēmusgeniculāverīmusgeniculāvissēmus
2nd pl.geniculētisgeniculārētisgeniculāverītisgeniculāvissētis
3rd pl.geniculentgeniculārentgeniculāverintgeniculāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.geniculorgeniculābargeniculābor
2nd sg.geniculāris
geniculāre
geniculābāris
geniculābāre
geniculāberis
geniculābere
3rd sg.geniculāturgeniculābāturgeniculābitur
1st pl.geniculāmurgeniculābāmurgeniculābimur
2nd pl.geniculāminīgeniculābāminīgeniculābiminī
3rd pl.geniculanturgeniculābanturgeniculābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.geniculergeniculārer
2nd sg.geniculēris
geniculēre
geniculārēris
geniculārēre
3rd sg.geniculēturgeniculārētur
1st pl.geniculēmurgeniculārēmur
2nd pl.geniculēminīgeniculārēminī
3rd pl.geniculenturgeniculārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.geniculāgeniculāre
pres. 2nd pl.geniculātegeniculāminī
fut. 2nd sg.geniculātōgeniculātor
fut. 3rd sg.geniculātōgeniculātor
fut. 2nd pl.geniculātōte—
fut. 3rd pl.geniculantōgeniculantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegeniculāregeniculārī
perfect infinitivegeniculāvissegeniculātum esse
future infinitivegeniculātūrum essegeniculātum īrī
present participlegeniculāns—
perfect participle—geniculātus
future participlegeniculātūrusgeniculandus
gerundgeniculandī, geniculandō, geniculandumsupinegeniculātum, geniculātū

gĕnĭcŭlo, āvi, 1, v. n. genu,
I. to bend the knee: alicui, before one, Charis. 260 P.; Diom. 294 P.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ǵónu
  2. Proto-Italic*genu
  3. Latingeniculō

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culum Latin geniculum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin geniculō From geniculum + -ō.

Quick answers

What does geniculō mean in Latin?
geniculō, a verb, means “to bend the knee”.
What are the principal parts of geniculō?
geniculō, geniculāre, geniculāvī, geniculātum (first conjugation).
How do you pronounce geniculō?
In classical Latin, [ɡɛˈnɪ.kʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [d͡ʒeˈniː.ku.lo].
Where does geniculō come from?
Proto-Indo-European *ǵónu → Proto-Italic *genu → Latin geniculō.