LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

generālis

generālis (neuter generāle, comparative generālior, superlative generālissimus, adverb generāliter)
Classical[ɡɛ.nɛˈraː.lɪs]Ecclesiastical[d͡ʒe.neˈraː.lis]

Meaning

  1. two terminationgeneral, generic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativegenerālisgenerālisgenerāle
genitivegenerālisgenerālisgenerālis
dativegenerālīgenerālīgenerālī
accusativegenerālemgenerālemgenerāle
ablativegenerālīgenerālīgenerālī
vocativegenerālisgenerālisgenerāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativegenerālēsgenerālēsgenerālia
genitivegenerāliumgenerāliumgenerālium
dativegenerālibusgenerālibusgenerālibus
accusativegenerālīs
generālēs
generālīs
generālēs
generālia
ablativegenerālibusgenerālibusgenerālibus
vocativegenerālēsgenerālēsgenerālia

gĕnĕrālis, e, adj. genus.
I. Of or belonging to a kind or species, generic (very rare): variae volucres ut in ordine cunctae Ostendant maculas generales corpore inesse, etc., of their species, Lucr. 1, 590: cum qualis sit res, quaeritur, quia et de vi et de genere negotii controversia est, constitutio generalis vocatur, Cic. Inv. 1, 8, 10. —
II. Of or relating to all, general (opp. singuli and specialis; cf. universalis; freq. only since the Aug. per.): et generale quoddam decorum intelligimus, quod in omni honestate versatur, et aliud huic subjectum, quod pertinet ad singulas partes honestatis, Cic. Off. 1, 27, 96: causae, opp. singulae lites, Quint. 7, 1, 64; Sen. Ep. 58 med.: cum sit omnis generalis quaestio speciali potentior, Quint. 12, 2, 18; cf.: illud generale, hoc speciale, id. 5, 10, 44: tractatus, opp. specialis, id. 5, 7, 35; cf.: ab generali tractatu ad quasdam deduci species, id. 2, 4, 22: de re et generales quaestiones sunt et definitae, id. 7, 2, 1: definitio, Dig. 28, 5, 4: pactum, ib. 2, 14, 40: lex est generale jussum populi aut plebis, rogante magistratu, At. Cap. ap. Gell. 10, 20, 2.—Hence, adv.: gĕnĕrālĭter (acc. to II.), in general, generally (mostly post-Aug.; cf.: generatim, communiter): tempus est, id quo nunc utimur (nam ipsum quidem generaliter definire difficile est), pars quaedam aeternitatis, Cic. Inv. 1, 26, 39: quaedam adnotasse, sed generaliter (opp. particulas etiam persequi), Plin. Ep. 1, 8, 3: tempus generaliter et specialiter accipitur, etc., Quint. 5, 10, 42 sq.; so opp. specialiter, id. 5, 7, 4; 5, 11, 1; opp. proprie, id. 3, 7, 7: legare, Gai. Inst. 2, 238: stipulari, id. ib. 4, 53: universi, Vulg. Jer. 25, 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ǵenh₁-
  2. Proto-Indo-European*ǵénh₁os
  3. Proto-Italic*genos
  4. Latingenerālis

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin generālis From genus, generis + -ālis.

Elsewhere
  • Catalangeneral
  • Englishgeneral
  • Frenchgénéral
  • Germangenerell
  • Italiangenerale
  • Portuguesegeralfrom Old Galician-Portuguese gẽeral
  • Portuguesegeneral
  • Romaniangeneral
  • Spanishgeneral
  • Esperantoĝenerala
Old Leonese
  • Asturianxeneral
  • Leonesexeneral
  • Extremadurangeneral
  • Mirandesegeneral

Quick answers

What does generālis mean in Latin?
generālis, a adjective, means “general, generic”.
How do you pronounce generālis?
In classical Latin, [ɡɛ.nɛˈraː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [d͡ʒe.neˈraː.lis].
Where does generālis come from?
Proto-Indo-European *ǵenh₁- → Proto-Indo-European *ǵénh₁os → Proto-Italic *genos → Latin generālis.