noun · femininethird declension
geminātiō
geminātiō f (genitive geminātiōnis)
Classical[ɡɛ.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[d͡ʒe.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- a doubling
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | geminātiō | geminātiōnēs |
| genitive | geminātiōnis | geminātiōnum |
| dative | geminātiōnī | geminātiōnibus |
| accusative | geminātiōnem | geminātiōnēs |
| ablative | geminātiōne | geminātiōnibus |
| vocative | geminātiō | geminātiōnēs |
gĕmĭnātĭo, ōnis, f. id.,
I. a doubling: geminatio verborum habet interdum vim, leporem alias, * Cic. de Or. 3, 54, 206; so,
verborum, Quint. 9, 3, 67: vocalium, id. 1, 4, 10: accusativi, id. 7, 9, 10; id. 9, 3, 29: in eadem vitii geminatione, id. 1, 5, 12; Gell. 13, 24, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
geminātiō ōnis, f
gemino, a doubling : verborum.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin geminātiō From geminō (“double, repeat”) + -tiō.
Descendants
- Englishgemination
- Italiangeminazione
- Portuguesegeminação
- Spanishgeminación