noun · neutersecond declension
gaudimōnium
gaudimōnium n (genitive gaudimōniī or gaudimōnī)
Meaning
- joy
Niceros delectatus affabilitate amici: "Omne me, inquit, lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scolasticos ne me rideant. Viderint: narrabo tamen, quid enim mihi aufert, qui ridet? satius est rideri quam derideri."
Niceros was delighted by his friend's amiability and said, “May I never turn another penny if I am not ready to burst with joy at seeing you in such a good humour. Well, it shall be pure fun then, though I am afraid your clever friends will laugh at me. Still, let them; I will tell my story; what harm does a man's laugh do me? Being laughed at is more satisfactory than being sneered at.”c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | gaudimōnium | gaudimōnia |
| genitive | gaudimōniī gaudimōnī | gaudimōniōrum |
| dative | gaudimōniō | gaudimōniīs |
| accusative | gaudimōnium | gaudimōnia |
| ablative | gaudimōniō | gaudimōniīs |
| vocative | gaudimōnium | gaudimōnia |
gaudĭmōnĭum, ii, n. gaudeo,
I. joy (post-class.):
jamdudum gaudimonio dissilio, Petr. 61; Vulg. Baruch. 4, 34.Origins
Proto-Indo-European *-mṓ Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -mōnium Latin gaudimōnium From gaudium (“joy, delight”) + -mōnium (“collective or obligation”, perhaps used intensively).