LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

fūsus1

fūsus m (genitive fūsī)
Classical[ˈfuː.sʊs]Ecclesiastical[ˈfuː.s̬us]

Meaning

  1. spindle
    manum suam mīsit ad fortia, et digitī ejus apprehendērunt fūsumShe hath put out her hand to strong things, and her fingers have taken hold of the spindle. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.31.19
  2. spinning wheel

Latīnē defined in Latin in our graded readers

īnstrūmentum quō fīlum torquētur
fūsus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 12

Declension

declension
formsingularplural
nominativefūsusfūsī
genitivefūsīfūsōrum
dativefūsōfūsīs
accusativefūsumfūsōs
ablativefūsōfūsīs
vocativefūsefūsī

fūsus, a, um, Part. and P. a., from fundo.
fūsus, i, m.,
I. a spindle.
I. Lit., Plin. 8, 48, 74, § 194; 11, 23, 27, § 78; 28, 2, 5, § 28; Verg. G. 4, 348; Tib. 2, 1, 64; Ov. M. 4, 221; 229; 6, 22; Prud. στεφ. 10, 239; Vulg. Prov. 31, 19.—An attribute of the Fates, Verg. E. 4, 46; Ov. H. 12, 4.—
II. Transf., in mechanics, a cross-bar, rundle connecting two wheels near the circumference, Vitr. 10, 6 fin.

Origins

Etymology unclear; possibly from a non–Indo-European substrate.

Elsewhere
  • Catalanfus
  • Italianfuso
  • Englishfusefrom Italian fuso
  • Occitanfus
  • Portuguesefuso
  • Romanianfus
  • Sardinianfusu
  • Spanishhuso
  • Frenchfuseaufrom Old French fusel
  • Aromanianfus
Translingual
  • Englishfusidic

In the Academy Smith's classical dictionaries

noun · masculinefourth declension
fūsus2
fūsus m (genitive fūsūs)
Classical[ˈfuː.sʊs]Ecclesiastical[ˈfuː.s̬us]

Meaning

  1. a pouring
  2. an outpouring

Declension

declension
formsingularplural
nominativefūsusfūsūs
genitivefūsūsfūsuum
dativefūsuī
fūsō
fūsibus
accusativefūsumfūsūs
ablativefūsū
fūsō
fūsibus
vocativefūsusfūsūs

fūsus, ūs, m. fundo,
I. a pouring, outpouring: Fons, unde funditur e terra aqua viva, ut fistula, a qua fusus aquae, Varr. L. L. 5, § 123 Müll.

Origins

Perfect passive participle of fundō (“pour out; found, smelt”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

proper noun · masculinesecond declension
Fūsus3
Fūsus m sg (genitive Fūsī)
Classical[ˈfuː.sʊs]Ecclesiastical[ˈfuː.s̬us]

Meaning

  1. Sextus Furius Medullinus Fusus, consul in 488 BCE
  2. consul in 481 BCE
  3. consul in 464 BCE
  4. Lucius Furius Medullinus Fusus, consul in 474 BCE
  5. Publius Furius Medullinus Fusus, consul in 472 BCE
  6. Agrippa Furius Fusus, consul in 446 BCE
  7. Gaius Furius Pacilus Fusus, consul in 441 BCE, censor in 435 BCE, and tribunus militum consulari potestate in 426 BCE
  8. Lucius Furius Spurii filius Medullinus Fusus, tribunus militum consulari potestate in 432, 425, and 420 BCE
  9. Marcus Furius Fusus, tribunus militum consulari potestate in 403 BCE
  10. Agrippa Furius Sexti filius Fusus, tribunus militum consulari potestate in 391 BCE

Declension

declension
formsingularplural
nominativeFūsus—
genitiveFūsī—
dativeFūsō—
accusativeFūsum—
ablativeFūsō—
vocativeFūse—

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does fūsus mean in Latin?
fūsus, a noun, means “spindle; spinning wheel”.
What is the genitive of fūsus?
The genitive singular is fūsī. fūsus is masculine, second declension.
How do you pronounce fūsus?
In classical Latin, [ˈfuː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.s̬us].