adjectivefirst/second-declension adjective
fūrtificus
fūrtificus (feminine fūrtifica, neuter fūrtificum)
Classical[fuːrˈtɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[furˈtiː.fi.kus]
Meaning
- adjectivethievish
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fūrtificus | fūrtifica | fūrtificum |
| genitive | fūrtificī | fūrtificae | fūrtificī |
| dative | fūrtificō | fūrtificae | fūrtificō |
| accusative | fūrtificum | fūrtificam | fūrtificum |
| ablative | fūrtificō | fūrtificā | fūrtificō |
| vocative | fūrtifice | fūrtifica | fūrtificum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fūrtificī | fūrtificae | fūrtifica |
| genitive | fūrtificōrum | fūrtificārum | fūrtificōrum |
| dative | fūrtificīs | fūrtificīs | fūrtificīs |
| accusative | fūrtificōs | fūrtificās | fūrtifica |
| ablative | fūrtificīs | fūrtificīs | fūrtificīs |
| vocative | fūrtificī | fūrtificae | fūrtifica |
furtĭfĭcus, a, um, adj. furtum-facio,
I. that commits theft, thievish:
minus jam furtificus sum quam antehac: rapio propalam, Plaut. Ep. 1, 1, 10: manus, id. Ps. 3, 2, 97: laeva, id. Pers. 2, 2, 44.Origins
Derived from Latin fūr (“thief”).