verbfirst conjugation
furcillō
furcillō (present infinitive furcillāre, perfect active furcillāvī, supine furcillātum)
Classical[fʊrˈkɪl.loː]Ecclesiastical[furˈt͡ʃil.lo]
Meaning
- to support
Vae tibi, tu inventu's vero, meam qui furcilles fidem. quasi mihi non sescenta tanta soli soleant credier.
c. 191 BCE, Plautus, Pseudolus 633-634
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | furcillō | furcillābam | furcillābō | furcillāvī | furcillāveram | furcillāverō |
| 2nd sg. | furcillās | furcillābās | furcillābis | furcillāvistī | furcillāverās | furcillāveris |
| 3rd sg. | furcillat | furcillābat | furcillābit | furcillāvit | furcillāverat | furcillāverit |
| 1st pl. | furcillāmus | furcillābāmus | furcillābimus | furcillāvimus | furcillāverāmus | furcillāverimus |
| 2nd pl. | furcillātis | furcillābātis | furcillābitis | furcillāvistis | furcillāverātis | furcillāveritis |
| 3rd pl. | furcillant | furcillābant | furcillābunt | furcillāvērunt furcillāvēre | furcillāverant | furcillāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | furcillem | furcillārem | furcillāverim | furcillāvissem |
| 2nd sg. | furcillēs | furcillārēs | furcillāverīs | furcillāvissēs |
| 3rd sg. | furcillet | furcillāret | furcillāverit | furcillāvisset |
| 1st pl. | furcillēmus | furcillārēmus | furcillāverīmus | furcillāvissēmus |
| 2nd pl. | furcillētis | furcillārētis | furcillāverītis | furcillāvissētis |
| 3rd pl. | furcillent | furcillārent | furcillāverint | furcillāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | furcillor | furcillābar | furcillābor |
| 2nd sg. | furcillāris furcillāre | furcillābāris furcillābāre | furcillāberis furcillābere |
| 3rd sg. | furcillātur | furcillābātur | furcillābitur |
| 1st pl. | furcillāmur | furcillābāmur | furcillābimur |
| 2nd pl. | furcillāminī | furcillābāminī | furcillābiminī |
| 3rd pl. | furcillantur | furcillābantur | furcillābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | furciller | furcillārer |
| 2nd sg. | furcillēris furcillēre | furcillārēris furcillārēre |
| 3rd sg. | furcillētur | furcillārētur |
| 1st pl. | furcillēmur | furcillārēmur |
| 2nd pl. | furcillēminī | furcillārēminī |
| 3rd pl. | furcillentur | furcillārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | furcillā | furcillāre |
| pres. 2nd pl. | furcillāte | furcillāminī |
| fut. 2nd sg. | furcillātō | furcillātor |
| fut. 3rd sg. | furcillātō | furcillātor |
| fut. 2nd pl. | furcillātōte | — |
| fut. 3rd pl. | furcillantō | furcillantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | furcillāre | furcillārī |
| perfect infinitive | furcillāvisse | furcillātum esse |
| future infinitive | furcillātūrum esse | furcillātum īrī |
| present participle | furcillāns | — |
| perfect participle | — | furcillātus |
| future participle | furcillātūrus | furcillandus |
gerundfurcillandī, furcillandō, furcillandumsupinefurcillātum, furcillātū
furcillo, āre, v. a. id.,
I. to support (qs. by a crotch).—Trop.:
tu inventus vero, meam qui furcilles fidem! Plaut. Ps. 2, 2, 36.Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin furcillō From furcilla + -ō.