LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

furcillō

furcillō (present infinitive furcillāre, perfect active furcillāvī, supine furcillātum)
Classical[fʊrˈkɪl.loː]Ecclesiastical[furˈt͡ʃil.lo]

Meaning

  1. to support
    Vae tibi, tu inventu's vero, meam qui furcilles fidem. quasi mihi non sescenta tanta soli soleant credier.c. 191 BCE, Plautus, Pseudolus 633-634

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.furcillōfurcillābamfurcillābōfurcillāvīfurcillāveramfurcillāverō
2nd sg.furcillāsfurcillābāsfurcillābisfurcillāvistīfurcillāverāsfurcillāveris
3rd sg.furcillatfurcillābatfurcillābitfurcillāvitfurcillāveratfurcillāverit
1st pl.furcillāmusfurcillābāmusfurcillābimusfurcillāvimusfurcillāverāmusfurcillāverimus
2nd pl.furcillātisfurcillābātisfurcillābitisfurcillāvistisfurcillāverātisfurcillāveritis
3rd pl.furcillantfurcillābantfurcillābuntfurcillāvērunt
furcillāvēre
furcillāverantfurcillāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.furcillemfurcillāremfurcillāverimfurcillāvissem
2nd sg.furcillēsfurcillārēsfurcillāverīsfurcillāvissēs
3rd sg.furcilletfurcillāretfurcillāveritfurcillāvisset
1st pl.furcillēmusfurcillārēmusfurcillāverīmusfurcillāvissēmus
2nd pl.furcillētisfurcillārētisfurcillāverītisfurcillāvissētis
3rd pl.furcillentfurcillārentfurcillāverintfurcillāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.furcillorfurcillābarfurcillābor
2nd sg.furcillāris
furcillāre
furcillābāris
furcillābāre
furcillāberis
furcillābere
3rd sg.furcillāturfurcillābāturfurcillābitur
1st pl.furcillāmurfurcillābāmurfurcillābimur
2nd pl.furcillāminīfurcillābāminīfurcillābiminī
3rd pl.furcillanturfurcillābanturfurcillābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.furcillerfurcillārer
2nd sg.furcillēris
furcillēre
furcillārēris
furcillārēre
3rd sg.furcillēturfurcillārētur
1st pl.furcillēmurfurcillārēmur
2nd pl.furcillēminīfurcillārēminī
3rd pl.furcillenturfurcillārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.furcillāfurcillāre
pres. 2nd pl.furcillātefurcillāminī
fut. 2nd sg.furcillātōfurcillātor
fut. 3rd sg.furcillātōfurcillātor
fut. 2nd pl.furcillātōte—
fut. 3rd pl.furcillantōfurcillantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefurcillārefurcillārī
perfect infinitivefurcillāvissefurcillātum esse
future infinitivefurcillātūrum essefurcillātum īrī
present participlefurcillāns—
perfect participle—furcillātus
future participlefurcillātūrusfurcillandus
gerundfurcillandī, furcillandō, furcillandumsupinefurcillātum, furcillātū

furcillo, āre, v. a. id.,
I. to support (qs. by a crotch).—Trop.: tu inventus vero, meam qui furcilles fidem! Plaut. Ps. 2, 2, 36.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin furcillō From furcilla + -ō.

Quick answers

What does furcillō mean in Latin?
furcillō, a verb, means “to support”.
What are the principal parts of furcillō?
furcillō, furcillāre, furcillāvī, furcillātum (first conjugation).
How do you pronounce furcillō?
In classical Latin, [fʊrˈkɪl.loː]; in ecclesiastical (church) Latin, [furˈt͡ʃil.lo].