noun · femininefirst declension
fūrātrīna
fūrātrīna f (genitive fūrātrīnae)
Classical[fuː.raːˈtriː.na]Ecclesiastical[fu.raˈtriː.na]
Meaning
- theft, larceny
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fūrātrīna | fūrātrīnae |
| genitive | fūrātrīnae | fūrātrīnārum |
| dative | fūrātrīnae | fūrātrīnīs |
| accusative | fūrātrīnam | fūrātrīnās |
| ablative | fūrātrīnā | fūrātrīnīs |
| vocative | fūrātrīna | fūrātrīnae |
fūrātrīna, ae, f. id. (post-class.),
I. a stealing, theft:
facilis, App. M. 6, p. 178; 10, p. 245.—II. Trop.:
conjugalis, i. e. adultery, App. M. 8, p. 202.Origins
From fūrātor + -īna, from fūror (“to steal”), from fūr (“thief”).