noun · masculinethird declension
fulgurātor
fulgurātor m (genitive fulgurātōris)
Classical[fʊɫ.ɡʊˈraː.tɔr]Ecclesiastical[ful.ɡuˈraː.tor]
Meaning
- A priest who interpreted omens from lightning
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fulgurātor fulgerātor | fulgurātōrēs fulgerātōrēs |
| genitive | fulgurātōris fulgerātōris | fulgurātōrum fulgerātōrum |
| dative | fulgurātōrī fulgerātōrī | fulgurātōribus fulgerātōribus |
| accusative | fulgurātōrem fulgerātōrem | fulgurātōrēs fulgerātōrēs |
| ablative | fulgurātōre fulgerātōre | fulgurātōribus fulgerātōribus |
| vocative | fulgurātor fulgerātor | fulgurātōrēs fulgerātōrēs |
fulgŭrātor, ōris, m. fulgur.
I. A priest who interprets and propitiates lightning, a lightning-interpreter:
fulguratores, ut extispices et haruspices, ita hi fulgurum inspectores. Cato de moribus Claudii Neronis: haruspicem, fulguratorem si quis adducat, Non. 63, 21 sq.; Cic. Div. 2, 53, 109. —Also written † fulguriator, Inscr. Orell. 2301.—II. A lightning-hurler, App. de Mundo; Inscr. Grut. 21, 5;
also written † fulgerator, ib. 3; 4; Don. cl. 1, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fulgurātor ōris, m
fulguro, an interpreter of lightning .
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fulgurō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin fulgurātor From fulgurō (“to lighten”) + -tor.
In English words that came into English from fulgurātor
- fulguratorfulgurātor