LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

fraudulentus

fraudulentus (feminine fraudulenta, neuter fraudulentum, adverb fraudulenter)
Classical[frau̯.dʊˈɫɛn.tʊs]Ecclesiastical[frau̯.duˈlɛn.tus]

Meaning

  1. adjectivedeceitful, fraudulent
    Quī quod nōvit loquitur, index iūstitiae est: quī autem mentītur testis est fraudulentus. He that speaketh that which he knoweth, sheweth forth justice: but he that lieth, is a deceitful witness. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.12.17
  2. adjectivedishonest, false

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefraudulentusfraudulentafraudulentum
genitivefraudulentīfraudulentaefraudulentī
dativefraudulentōfraudulentaefraudulentō
accusativefraudulentumfraudulentamfraudulentum
ablativefraudulentōfraudulentāfraudulentō
vocativefraudulentefraudulentafraudulentum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefraudulentīfraudulentaefraudulenta
genitivefraudulentōrumfraudulentārumfraudulentōrum
dativefraudulentīsfraudulentīsfraudulentīs
accusativefraudulentōsfraudulentāsfraudulenta
ablativefraudulentīsfraudulentīsfraudulentīs
vocativefraudulentīfraudulentaefraudulenta

fraudŭlentus, a, um, adj. fraus,
I. cheating, deceitful, fraudulent (class.): ecquem recalvom ac silonem senem (vidistis), fraudulentum, Plaut. Rud. 2, 1, 12: Carthaginienses fraudulenti et mendaces, Cic. Agr. 2, 35, 95: homo, Auct. Her. 2, 26, 41; Cic. Quint. 18, 56; Plaut. Ps. 1, 3, 132: venditiones, Cic. Off. 3, 21, 83: malitia, Plaut. Ps. 2, 1, 7: calliditas, Gell. 7, 18, 10: gestus (with humilis and servilis), Quint. 11, 3, 83.—Comp.: tanto fraudulentior deus vester, qui, etc., Tert. adv. Marc. 2, 28.— Sup.: ex bonis pessimi et fraudulentissimi fiunt, Plaut. Capt. 2, 1, 38: magice fraudulentissima artium, Plin. 30, 1, 1, § 1.—Adv.: fraudŭlenter, deceitfully, fraudulently: fraudulenter atque avariter, Cato ap. Non. 510, 21: crudeliter aut fraudulenter infestare, Col. 1, 8, 18; Vulg. Gen. 27, 35.—Comp.: nullum animal fraudulentius invidere homini tradunt, Plin. 30, 10, 27, § 89.

Origins

From fraus (“fraud, deceit”) + -ulentus (“full of, abounding in”).

Descendants
  • Catalanfraudulent
  • Italianfraudolento
  • Portuguesefraudulento
  • Spanishfraudulento
  • Galicianfraudulento

Quick answers

What does fraudulentus mean in Latin?
fraudulentus, a adjective, means “deceitful, fraudulent; dishonest, false”.
How do you pronounce fraudulentus?
In classical Latin, [frau̯.dʊˈɫɛn.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [frau̯.duˈlɛn.tus].