adjectivefirst/second-declension adjective
fraudulentus
fraudulentus (feminine fraudulenta, neuter fraudulentum, adverb fraudulenter)
Classical[frau̯.dʊˈɫɛn.tʊs]Ecclesiastical[frau̯.duˈlɛn.tus]
Meaning
- adjectivedeceitful, fraudulent
Quī quod nōvit loquitur, index iūstitiae est: quī autem mentītur testis est fraudulentus. He that speaketh that which he knoweth, sheweth forth justice: but he that lieth, is a deceitful witness. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)
c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.12.17 - adjectivedishonest, false
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fraudulentus | fraudulenta | fraudulentum |
| genitive | fraudulentī | fraudulentae | fraudulentī |
| dative | fraudulentō | fraudulentae | fraudulentō |
| accusative | fraudulentum | fraudulentam | fraudulentum |
| ablative | fraudulentō | fraudulentā | fraudulentō |
| vocative | fraudulente | fraudulenta | fraudulentum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fraudulentī | fraudulentae | fraudulenta |
| genitive | fraudulentōrum | fraudulentārum | fraudulentōrum |
| dative | fraudulentīs | fraudulentīs | fraudulentīs |
| accusative | fraudulentōs | fraudulentās | fraudulenta |
| ablative | fraudulentīs | fraudulentīs | fraudulentīs |
| vocative | fraudulentī | fraudulentae | fraudulenta |
fraudŭlentus, a, um, adj. fraus,
I. cheating, deceitful, fraudulent (class.):
ecquem recalvom ac silonem senem (vidistis), fraudulentum, Plaut. Rud. 2, 1, 12: Carthaginienses fraudulenti et mendaces, Cic. Agr. 2, 35, 95: homo, Auct. Her. 2, 26, 41; Cic. Quint. 18, 56; Plaut. Ps. 1, 3, 132: venditiones, Cic. Off. 3, 21, 83: malitia, Plaut. Ps. 2, 1, 7: calliditas, Gell. 7, 18, 10: gestus (with humilis and servilis), Quint. 11, 3, 83.—Comp.: tanto fraudulentior deus vester, qui, etc., Tert. adv. Marc. 2, 28.— Sup.: ex bonis pessimi et fraudulentissimi fiunt, Plaut. Capt. 2, 1, 38: magice fraudulentissima artium, Plin. 30, 1, 1, § 1.—Adv.: fraudŭlenter, deceitfully, fraudulently: fraudulenter atque avariter, Cato ap. Non. 510, 21: crudeliter aut fraudulenter infestare, Col. 1, 8, 18; Vulg. Gen. 27, 35.—Comp.: nullum animal fraudulentius invidere homini tradunt, Plin. 30, 10, 27, § 89.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fraudulentus adj.
fraus, cheating, deceitful, fraudulent : Karthaginienses: venditiones.
Origins
From fraus (“fraud, deceit”) + -ulentus (“full of, abounding in”).
Descendants
- Catalanfraudulent
- Italianfraudolento
- Portuguesefraudulento
- Spanishfraudulento
- Galicianfraudulento