LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

fraudātiō

fraudātiō f (genitive fraudātiōnis)
Classical[frau̯ˈdaː.ti.oː]Ecclesiastical[frau̯ˈdat.t͡si.o]

Meaning

  1. The act of cheating, deceiving or defrauding; deceit, fraud.

Declension

declension
formsingularplural
nominativefraudātiōfraudātiōnēs
genitivefraudātiōnisfraudātiōnum
dativefraudātiōnīfraudātiōnibus
accusativefraudātiōnemfraudātiōnēs
ablativefraudātiōnefraudātiōnibus
vocativefraudātiōfraudātiōnēs

fraudātĭo, ōnis, f. id.,
I. a cheating, deceiving, defrauding, deceit, fraud (rare but class.): ex hac parte pudor pugnat, illinc petulantia: hinc fides, illinc fraudatio, Cic. Cat. 2, 11, 25: VT INTER BONOS BENE AGIER OPORTET ET SINE FRAVDATIONE, an old legal formula in Cic. Off. 3, 17, 70: QVI FRAVDATIONIS CAVSA LATITARIT, Edict. ap. Cic. Quint. 19, 60: QVAE FRAVDATIONIS CAVSA GESTA ERVNT, etc., Edict. in Dig. 42, 8, 1: qui ad eri fraudationem callidum ingenium gerunt, Plaut. As. 2, 1, 9.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin fraudātiō From fraudō, fraudāre (“to swindle, embezzle”) + -tiō.

Quick answers

What does fraudātiō mean in Latin?
fraudātiō, a noun, means “The act of cheating, deceiving or defrauding; deceit, fraud.”.
What is the genitive of fraudātiō?
The genitive singular is fraudātiōnis. fraudātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce fraudātiō?
In classical Latin, [frau̯ˈdaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [frau̯ˈdat.t͡si.o].