LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

fortūnō

fortūnō (present infinitive fortūnāre, perfect active fortūnāvī, supine fortūnātum)
Classical[fɔrˈtuː.noː]Ecclesiastical[forˈtuː.no]

Meaning

  1. to make happy, prosper
  2. to bless

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Felix · Prosper · Faustus · Fortunatus · Beatus

Felix, fœlix, (φῦλον ἔχων) is the most general expression for happiness, and has a transitive and intransitive meaning, making happy and being happy; prosper and faustus have only a transitive sense, making happy, or announcing happiness; prosperum (πρόσφορος) as far as men’s hopes and wishes are fulfilled; faustum (from ἀφαύω, φαυστήριος) as an effect of divine favor, conferring blessings; whereas fortunatus and beatus have only an intransitive or passive meaning, being happy; fortunatus, as a favorite of fortune, like εὐτυχής; beatus (ψίης) as conscious of happiness, and contented, resembling the θεοὶ ῥεῖα ζάωντες, like μακάριος. (vi. 125.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fortūnōfortūnābamfortūnābōfortūnāvīfortūnāveramfortūnāverō
2nd sg.fortūnāsfortūnābāsfortūnābisfortūnāvistīfortūnāverāsfortūnāveris
3rd sg.fortūnatfortūnābatfortūnābitfortūnāvitfortūnāveratfortūnāverit
1st pl.fortūnāmusfortūnābāmusfortūnābimusfortūnāvimusfortūnāverāmusfortūnāverimus
2nd pl.fortūnātisfortūnābātisfortūnābitisfortūnāvistisfortūnāverātisfortūnāveritis
3rd pl.fortūnantfortūnābantfortūnābuntfortūnāvērunt
fortūnāvēre
fortūnāverantfortūnāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fortūnemfortūnāremfortūnāverimfortūnāvissem
2nd sg.fortūnēsfortūnārēsfortūnāverīsfortūnāvissēs
3rd sg.fortūnetfortūnāretfortūnāveritfortūnāvisset
1st pl.fortūnēmusfortūnārēmusfortūnāverīmusfortūnāvissēmus
2nd pl.fortūnētisfortūnārētisfortūnāverītisfortūnāvissētis
3rd pl.fortūnentfortūnārentfortūnāverintfortūnāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fortūnorfortūnābarfortūnābor
2nd sg.fortūnāris
fortūnāre
fortūnābāris
fortūnābāre
fortūnāberis
fortūnābere
3rd sg.fortūnāturfortūnābāturfortūnābitur
1st pl.fortūnāmurfortūnābāmurfortūnābimur
2nd pl.fortūnāminīfortūnābāminīfortūnābiminī
3rd pl.fortūnanturfortūnābanturfortūnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fortūnerfortūnārer
2nd sg.fortūnēris
fortūnēre
fortūnārēris
fortūnārēre
3rd sg.fortūnēturfortūnārētur
1st pl.fortūnēmurfortūnārēmur
2nd pl.fortūnēminīfortūnārēminī
3rd pl.fortūnenturfortūnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fortūnāfortūnāre
pres. 2nd pl.fortūnātefortūnāminī
fut. 2nd sg.fortūnātōfortūnātor
fut. 3rd sg.fortūnātōfortūnātor
fut. 2nd pl.fortūnātōte—
fut. 3rd pl.fortūnantōfortūnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefortūnārefortūnārī
perfect infinitivefortūnāvissefortūnātum esse
future infinitivefortūnātūrum essefortūnātum īrī
present participlefortūnāns—
perfect participle—fortūnātus
future participlefortūnātūrus
fortūnātūra, fortūnātūrā, fortūnātūrae, fortūnātūram, fortūnātūrārum, fortūnātūrās, fortūnātūre, fortūnātūrī, fortūnātūrīs, fortūnātūrō, fortūnātūrōrum, fortūnātūrōs, fortūnātūrum
fortūnandus
fortūnanda, fortūnandā, fortūnandae, fortūnandam, fortūnandārum, fortūnandās, fortūnande, fortūnandīs, fortūnandōrum, fortūnandōs
gerundfortūnandī, fortūnandō, fortūnandumsupinefortūnātum, fortūnātū

fortūno, āvi, ātum, 1 (archaic form of the
I. perf. subj. fortunassint, Afran. ap. Non. 109, 18), v. a. fortuna, II. A. 1., to make prosperous or fortunate, to make happy, to prosper, bless: prosperare, omnibus bonis augere, Non. l. l. (class.; most freq. in the P. a.); constr. usually (alicui) aliquid: St. Di fortunabunt vostra consilia! Ph. Ita volo, Plaut. Trin. 2, 4, 175: tibi patrimonium dei fortunent, Cic. Fam. 2, 2: eumque honorem tibi deos fortunare volo, id. ib. 15, 7; Liv. 34, 4 fin.: quod faxitis, deos velim fortunare, id. 6, 41, 12: quamcumque deus tibi fortunaverit horam, whatever happy hour Providence has allotted you, Hor. Ep. 1, 11, 22.—Absol.: deos ego omnes, ut fortunassint, precor, Afran. ap. Non. 1. 1.—Hence, fortūnātus, a, um, P. a., prospered, prosperous, lucky, happy, fortunate (syn.: beatus, felix).
A. In gen.: salvus atque fortunatus semper sies, Plaut. Aul. 2, 2, 5: et miser sum et fortunatus, id. Capt. 5, 3, 16: qui me in terra aeque Fortunatus erit, si illa ad me bitet? id. Curc. 1, 2, 52: quam est hic fortunatus putandus, cui, etc., Cic. Rep. 1, 17: nec quicquam insipiente fortunato intolerabilius fieri potest, id. Lael. 15, 54: laudat senem et fortunatum esse dicit, id. Tusc. 3, 24, 57: mihi vero Cn. et P. Scipiones comitatu nobilium juvenum fortunati videbantur, id. de Sen. 9, 29: o hominem fortunatum! id. Quint. 25, 80: fortunate senex! Verg. E. 1, 47: fortunatus et ille deos qui novit agrestes, id. G. 2, 493: c fortunatam rem publicam! Cic. Cat. 2, 4, 7; cf.: o fortunatam natam me consule Romam, id. poët Fragm. ap. Quint. 9, 4, 41; 11, 1, 24; cf. also Juv. 10, 122: fortunatus illius exitus, Cic. Brut. 96, 329: vita, Hor. Ep. 1, 11, 14: ut nobis haec habitatio Bona, fausta, felix fortunataque eveniat, Plaut. Trin. 1, 2, 3 (v. felix).—Comp.: ecquis me hodie vivit fortunatior? Ter. Eun. 5, 8, 1: Carneades dicere solitus est, nusquam se fortunatiorem quam Praeneste vidisse Fortunam, Cic. Div. 2, 41 fin.; Hor. A. P. 295.—Sup.: Archelaüs, qui tum fortunatissimus haberetur, Cic. Tusc. 5, 12, 34: fortunatissimo proelio decertare, Vell. 2, 12, 5.—
(b). Poet., with gen.: fortunatus laborum, happy in his sufferings, Verg. A. 11, 416: fortunate animi! Stat. Th. 1, 638. —
B. In partic.
1. (Acc. to fortuna, II. B. 2.) In good circumstances, well off, wealthy, rich: gratia fortunati et potentis, Cic. Off. 2, 20, 69: apud Scopam, fortunatum hominem et nobilem, id. de Or. 2, 86, 352: quid vos hanc miseram ac tenuem sectamini praedam, quibus licet jam esse fortunatissimis? Caes. B. G. 6, 35, 8.—
2. Fortūnātae Insŭlae, Gr. τῶν Μακάρων νιῆσοι, the fabulous isles of the Western Ocean, the abodes of the blessed; acc. to some, the Canary Isles, Plin. 4, 22, 36, § 119; 6, 32, 37, § 202; also called Fortunatorum insulae, Plaut. Trin. 2, 4, 148; and transf.: amoena virecta fortunatorum nemorum, Verg. A. 6, 639.—Adv.: fortūnāte, fortunately, prosperously: nunc bene vivo et fortunate atque ut volo, Plaut. Mil. 3, 1, 112: facile et fortunate evenit, id. Ep. 2, 2, 61: feliciter, absolute, fortunate vivere, Cic. Fin. 3, 7, 26: scite aut fortunate gestum, Liv. 10, 18, 5.

Origins

Proto-Indo-European *bʰer-der. Proto-Italic *fortūnā Latin fortūna Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin fortūnō From fortūna + -ō.

Quick answers

What does fortūnō mean in Latin?
fortūnō, a verb, means “to make happy, prosper; to bless”.
What are the principal parts of fortūnō?
fortūnō, fortūnāre, fortūnāvī, fortūnātum (first conjugation).
How do you pronounce fortūnō?
In classical Latin, [fɔrˈtuː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [forˈtuː.no].