noun · femininethird declension
fortificātiō
fortificātiō f (genitive fortificātiōnis)
Classical[fɔr.tɪ.fɪˈka.ti.ɔ]Ecclesiastical[for.ti.fiˈkat.t͡si.o]
Meaning
- a strengthening, fortifying
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fortificātiō | fortificātiōnēs |
| genitive | fortificātiōnis | fortificātiōnum |
| dative | fortificātiōnī | fortificātiōnibus |
| accusative | fortificātiōnem | fortificātiōnēs |
| ablative | fortificātiōne | fortificātiōnibus |
| vocative | fortificātiō | fortificātiōnēs |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
fortĭfĭcātĭo, ōnis, f. fortifico,
I. a strengthening, fortifying (post-class.):
corpori adhibere, Cael. Aur. Tard. 4, 3, 44.Origins
Post-Classical; from fortificō (“strengthen, fortify”) + -tiō.
Descendants
- Catalanfortificació
- Englishfortification
- Frenchfortification
- Italianfortificazione
- Portuguesefortificação
- Romanianfortificație
- Spanishfortificación
- Russianфортификация