verbfirst conjugation
fodicō
fodicō (present infinitive fodicāre, perfect active fodicāvī, supine fodicātum)
Classical[ˈfɔ.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈfɔː.di.ko]
Meaning
- to dig, to jog, to poke
Latīnē defined in Latin in our graded readers
identidem fodiōfodicō -āre — in IVLIANVS III: Persia, ch. 7
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | fodicō | fodicābam | fodicābō | fodicāvī | fodicāveram | fodicāverō fodicārō |
| 2nd sg. | fodicās | fodicābās | fodicābis | fodicāvistī fodicāstī | fodicāverās fodicārās | fodicāveris |
| 3rd sg. | fodicat | fodicābat | fodicābit | fodicāvit | fodicāverat fodicārat | fodicāverit fodicārit |
| 1st pl. | fodicāmus | fodicābāmus | fodicābimus | fodicāvimus | fodicāverāmus | fodicāverimus fodicārimus |
| 2nd pl. | fodicātis | fodicābātis | fodicābitis | fodicāvistis fodicāstis | fodicāverātis fodicārātis | fodicāveritis fodicāritis |
| 3rd pl. | fodicant | fodicābant | fodicābunt | fodicāvērunt fodicāvēre, fodicārunt | fodicāverant fodicārant | fodicāverint fodicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | fodicem | fodicārem | fodicāverim fodicārim | fodicāvissem fodicāssem |
| 2nd sg. | fodicēs | fodicārēs | fodicāverīs | fodicāvissēs fodicāssēs |
| 3rd sg. | fodicet | fodicāret | fodicāverit fodicārit | fodicāvisset fodicāsset |
| 1st pl. | fodicēmus | fodicārēmus | fodicāverīmus fodicārīmus | fodicāvissēmus fodicāssēmus |
| 2nd pl. | fodicētis | fodicārētis | fodicāverītis fodicārītis | fodicāvissētis fodicāssētis |
| 3rd pl. | fodicent | fodicārent | fodicāverint fodicārint | fodicāvissent fodicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | fodicor | fodicābar | fodicābor |
| 2nd sg. | fodicāris fodicāre | fodicābāris fodicābāre | fodicāberis fodicābere |
| 3rd sg. | fodicātur | fodicābātur | fodicābitur |
| 1st pl. | fodicāmur | fodicābāmur | fodicābimur |
| 2nd pl. | fodicāminī | fodicābāminī | fodicābiminī |
| 3rd pl. | fodicantur | fodicābantur | fodicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | fodicer | fodicārer |
| 2nd sg. | fodicēris fodicēre | fodicārēris fodicārēre |
| 3rd sg. | fodicētur | fodicārētur |
| 1st pl. | fodicēmur | fodicārēmur |
| 2nd pl. | fodicēminī | fodicārēminī |
| 3rd pl. | fodicentur | fodicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | fodicā | fodicāre |
| pres. 2nd pl. | fodicāte | fodicāminī |
| fut. 2nd sg. | fodicātō | fodicātor |
| fut. 3rd sg. | fodicātō | fodicātor |
| fut. 2nd pl. | fodicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | fodicantō | fodicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | fodicāre | fodicārī |
| perfect infinitive | fodicāvisse fodicāsse | fodicātum esse |
| future infinitive | fodicātūrum esse | fodicātum īrī |
| present participle | fodicāns | — |
| perfect participle | — | fodicātus fodicāta, fodicātā, fodicātae, fodicātam, fodicātārum, fodicātās, fodicātī, fodicātōrum, fodicātōs |
| future participle | fodicātūrus fodicātūra, fodicātūrā, fodicātūrae, fodicātūram, fodicātūrārum, fodicātūrās, fodicātūre, fodicātūrī, fodicātūrīs, fodicātūrō, fodicātūrōrum, fodicātūrōs, fodicātūrum | fodicandus fodicanda, fodicandā, fodicandae, fodicandam, fodicandārum, fodicandās, fodicande, fodicandīs, fodicandōrum, fodicandōs |
gerundfodicandī, fodicandō, fodicandumsupinefodicātum, fodicātū
fŏdĭco, no
I. perf., ātum, āre, v. a. fodio, to dig, to pierce (rare but class.). *
I. Lit.: mercemur servum, qui dictet nomina, laevum Qui fodicet latus et cogat dextram Porrigere, to dig or jog in the side, * Hor. Ep. 1, 6, 51 (for which fodit, Ter. Hec. 3, 5, 17):
lateribus fodicatis, Amm. 26, 10, p. 98 Bip.—II. Trop.:
animum fodicant, bona distimulant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30: cf.: stimulus ego nunc sum tibi; fodico corculum, id. Cas. 2, 6, 9: non est in nostra potestate fodicantibus iis rebus, quas malas esse opinemur, dissimulatio vel oblivio, Cic. Tusc. 3, 16, 35.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fodicō —, ātus, āre
FOD-, to dig, jog, poke : laevum latus, H.—Fig.: fodicantes res, worrying .
Origins
Proto-Indo-European *bʰedʰh₂-der. Proto-Indo-European *bʰódʰh₂ey Proto-Italic *foðjō Latin fodiō Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin fodicō Frequentative of fodiō (“to dig (up)”).
Descendants
- Catalanfotjar
- Frenchfouillerfrom Vulgar Latin *fodiculō
- Asturianafecar