noun · masculinethird declension
fluor
fluor m (genitive fluōris)
Classical[ˈfɫu.ɔr]Ecclesiastical[ˈfluː.or]
Meaning
- masculineflow (act of flowing)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fluor | fluōrēs |
| genitive | fluōris | fluōrum |
| dative | fluōrī | fluōribus |
| accusative | fluōrem | fluōrēs |
| ablative | fluōre | fluōribus |
| vocative | fluor | fluōrēs |
flŭor, ōris, m. id.,
I. a flowing, flow (postAug.).
I. In gen.:
aqua natura res labilis et ad fluorem semper tam prona, Arn. 2, 84: maris, Sol. 18; cf. in plur.: fluores amnium, App. Flor. 348, 18: lactis fluores, Nemes. Cyneg. 227: intelligimus omnes ventos aëris esse fluorem, Arn. 6, 196: imagines jugi fluore a corporibus manantes, App. Mag. p. 283, 25.—II. In medic. lang., a flux, diarrœa:
fluore aeger, Cels. 3, 6 fin.: solutio et fluor stomachi, Scrib. Comp. 108.Origins
From fluō (“to flow”) + -or, from Proto-Indo-European *bʰlew- (“to swell, flow”).