LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

flēbilis

flēbilis (neuter flēbile)
Classical[ˈfɫeː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ˈflɛː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationlamentable
  2. two terminationdoleful, tearful

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeflēbilisflēbilisflēbile
genitiveflēbilisflēbilisflēbilis
dativeflēbilīflēbilīflēbilī
accusativeflēbilemflēbilemflēbile
ablativeflēbilīflēbilīflēbilī
vocativeflēbilisflēbilisflēbile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeflēbilēsflēbilēsflēbilia
genitiveflēbiliumflēbiliumflēbilium
dativeflēbilibusflēbilibusflēbilibus
accusativeflēbilīs
flēbilēs
flēbilīs
flēbilēs
flēbilia
ablativeflēbilibusflēbilibusflēbilibus
vocativeflēbilēsflēbilēsflēbilia

flēbĭlis, e, adj. fleo.
I. Pass., to be wept over, to be lamented, lamentable (class.): ponite ante oculos miseram illam et flebilem speciem, Cic. Phil. 11, 3, 7: o flebiles vigilias! id. Planc. 42, 101: Hector, Ov. Am. 2, 1, 32: Ino, Hor. A. P. 123: flebile principium melior fortuna secuta est, Ov. M. 7, 518.—With dat. pers.: multis ille bonis flebilis occidit, Nulli flebilior, quam tibi, Vergili, Hor. C. 1, 24, 9.—
II. Act.
A. That makes or causes to weep, that brings tears (poet. and rare): cepe, Lucil. ap. Non. 201, 2: ultor, Ov. H. 13, 48: flebile dictu, Sil. 9, 502.—
B. Weeping, tearful, doleful (class.): gemitus elamentabilis; imbecillus, abjectus, flebilis, Cic. Tusc. 2, 24, 57: maeror (est) aegritudo flebilis, id. ib. 4, 8, 18; cf.: affectus vel concitati vel flebiles, Quint. 11, 3, 162: vox, id. ib. 64: elegia, Ov. Am. 3, 9, 3: modi, Hor. C. 2, 9, 9: suavitas, Quint. 11, 3, 170: spargebat tepidos flebilis imbre sinus, Ov. Am. 3, 6, 68: sponsa, Hor. C. 4, 2, 21: matrona, App. M. 6, p. 125, 2 Elm.—In neut.: flebile, adverbially: exclusus flebile cantet amans, dolefully, plaintively, sadly, Ov. R. Am. 36: gavisae, Stat. Th. 12, 426; Sil. 7, 648.—Hence, adv.: flēbĭlĭter (acc. to II. B.), mournfully, dolefully: vide, quam non flebiliter respondeat, Cic. Tusc. 2, 17, 39: lamentari, id. ib. 2, 21, 49: canere, id. ib. 1, 35, 85: gemere, Hor. C. 4, 12, 5.—Comp.: daemones flebilius ululant, Paul. Nol. Carm. 20, 57.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin flēbilis From fleō (“to weep”) + -bilis.

Southern Gallo-Romance
  • Catalanfeble
  • Spanishfeblefrom Catalan feble
  • Occitanfeblefrom Old Occitan feble
  • Asturianfeblefrom Old Occitan feble
  • Galicianfeblefrom Old Occitan feble
Borrowings
  • Italianflebile
  • Portugueseflébil
  • Spanishflébil
Italo-Romance
  • Italianfievole
Northern Gallo-Romance
  • Franco-Provençalfêblo
  • Old Frenchfeble
  • Old Frenchfoible
Rhaeto-Romance
  • Romanshflaivel
  • Romanshfleivel
  • Romanshflevel

Quick answers

What does flēbilis mean in Latin?
flēbilis, a adjective, means “lamentable; doleful, tearful”.
How do you pronounce flēbilis?
In classical Latin, [ˈfɫeː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈflɛː.bi.lis].