noun · masculinethird declension
firmātor
firmātor m (genitive firmātōris)
Classical[fɪrˈmaː.tɔr]Ecclesiastical[firˈmaː.tor]
Meaning
- confirmer, establisher
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | firmātor | firmātōrēs |
| genitive | firmātōris | firmātōrum |
| dative | firmātōrī | firmātōribus |
| accusative | firmātōrem | firmātōrēs |
| ablative | firmātōre | firmātōribus |
| vocative | firmātor | firmātōrēs |
firmātor, ōris, m. firmo,
I. a confirmer, establisher (post-Aug. and very rare):
missus Drusus paci firmator (so acc. to Cod. Med., not pacis), Tac. A. 2, 46: disciplinae militaris, Plin. Ep. 10, 38, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fīrmātor ōris, m
firmo, a confirmer, establisher : Missus paci firmator, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*dʰer-
- Proto-Indo-European*dʰermos
- Proto-Italic*θermos
- Proto-Italic*fermos
- Latinfirmātor
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin firmō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin firmātor From firmō (“to confirm”) + -tor.