noun · masculinethird declension
fidicen
fidicen m (genitive fidicinis, feminine fidicina)
Classical[ˈfɪ.dɪ.kɛn]Ecclesiastical[ˈfiː.di.t͡ʃen]
Meaning
- masculinea lutist, lyrist, harpist
- masculinepoetica lyric poet, a lyricist
...; et unā / Pindaricae fidicen tu quoque, Rufe, lyrae;
...together with you too, Rufus, lyricist of Pindar's lyre43 BCE – c. 17 CE, Ovidius, Ex Ponto 4.16.27-28
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fidicen | fidicinēs |
| genitive | fidicinis | fidicinum |
| dative | fidicinī | fidicinibus |
| accusative | fidicinem | fidicinēs |
| ablative | fidicine | fidicinibus |
| vocative | fidicen | fidicinēs |
fĭdĭcen, ĭnis, m. 2. fides-cano,
I. a luteplayer, lyrist, minstrel, harper:
Socratem fidibus docuit nobilis fidicen, Cic. Fam. 9, 22, 3; id. N. D. 3, 9, 23 (with tibicen); Val. Max. 3, 6, 4; Mart. Cap. 3, § 296.—Poet. transf., a lyric poet: Latinus, Hor. Ep. 1, 19, 33: Romanae lyrae, id. C. 4, 3, 23: lyrae Pindaricae, Ov. P. 4. 16, 28; and in apposition: doctor Argivae fidicen Thaliae (Apollo), Hor. C. 4, 6, 25.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fidicen inis, m
2 fides+1 CAN-, a luteplayer, lyrist, minstrel, harper : nobilis: Latinus, lyric poet , H.: Romanae lyrae, H.
Origins
From fidēs (“lyre”) + -cen (“player [of a musical instrument]”).
In English words that came into English from fidicen
- fidicinalfidicen