noun · neuterthird declension
ferrūmen
ferrūmen n (genitive ferrūminis)
Classical[fɛrˈruː.mɛn]Ecclesiastical[ferˈruː.men]
Meaning
- cement, solder, glue
- connection, connecting word
- iron rust
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ferrūmen | ferrūmina |
| genitive | ferrūminis | ferrūminum |
| dative | ferrūminī | ferrūminibus |
| accusative | ferrūmen | ferrūmina |
| ablative | ferrūmine | ferrūminibus |
| vocative | ferrūmen | ferrūmina |
ferrūmen (fērū-), ĭnis, n. ferrum.
I. Cement, solder, glue (post-Aug.):
quod furto calcis sine ferumine suo caementa componuntur, Plin. 36, 23, 55, § 176; Petr. 102; Dig. 41, 1, 27.—Transf.: esse videtur Homeri (versus) simplicior et sincerior, Vergilii autem ϝεωτερικώτερος et quodam quasi ferumine immisso fucatior, etc., i. e. connection, connecting word, Gell. 13, 26, 3. —* II. Iron-rust:
(crystalla) infestantur plurimis vitiis, scabro ferumine, maculosa nube, etc., Plin. 37, 2, 10, § 28.Origins
From earlier ferūmen, from the root of ferveō plus -ūmen after bitūmen and alūmen. The gemination arose under the influence of ferrum.
Descendants
- Spanishherrumbre
- Italianferrume