noun · masculinesecond declension
ferrāmentārius
ferrāmentārius m (genitive ferrāmentāriī or ferrāmentārī)
Classical[fɛr.raː.mɛnˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[fer.ra.menˈtaː.ri.us]
Meaning
- Late Latinblacksmith
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ferrāmentārius | ferrāmentāriī |
| genitive | ferrāmentāriī ferrāmentārī | ferrāmentāriōrum |
| dative | ferrāmentāriō | ferrāmentāriīs |
| accusative | ferrāmentārium | ferrāmentāriōs |
| ablative | ferrāmentāriō | ferrāmentāriīs |
| vocative | ferrāmentārie | ferrāmentāriī |
ferrāmentārĭus, ii, m. ferramentum,
I. a maker of iron implements, a blacksmith (late Lat.): aerarii, ferramentarii, statuarii, Firm. 3, 13 fin.
Origins
substratebor. Old Latin *fersom Latin ferrum Latin -āmentum Latin ferrāmentum Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -āriusnom. Latin -ārius Latin ferrāmentārius From ferrāmentum + -ārius.
Descendants
- Basqueerrementari