LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no supine stem

ferōciō

ferōciō (present infinitive ferōcīre, perfect active ferōcīvī or ferōciī)
Classical[fɛˈroː.ki.oː]Ecclesiastical[feˈrɔː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. rareto be fierce, unruly, ungovernable
  2. rareto rage, to be furious

Conjugation conjugation 4 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ferōciōferōciēbamferōciamferōcīvī
ferōciī
ferōcīveram
ferōcieram
ferōcīverō
ferōcierō
2nd sg.ferōcīsferōciēbāsferōciēsferōcīvistī
ferōciistī
ferōcīverās
ferōcierās
ferōcīveris
ferōcieris
3rd sg.ferōcitferōciēbatferōcietferōcīvit
ferōciit
ferōcīverat
ferōcierat
ferōcīverit
ferōcierit
1st pl.ferōcīmusferōciēbāmusferōciēmusferōcīvimus
ferōciimus
ferōcīverāmus
ferōcierāmus
ferōcīverimus
ferōcierimus
2nd pl.ferōcītisferōciēbātisferōciētisferōcīvistis
ferōciistis
ferōcīverātis
ferōcierātis
ferōcīveritis
ferōcieritis
3rd pl.ferōciuntferōciēbantferōcientferōcīvērunt
ferōcīvēre, ferōciērunt, ferōciēre
ferōcīverant
ferōcierant
ferōcīverint
ferōcierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ferōciamferōcīremferōcīverim
ferōcierim
ferōcīvissem
ferōciissem
2nd sg.ferōciāsferōcīrēsferōcīverīs
ferōcierīs
ferōcīvissēs
ferōciissēs
3rd sg.ferōciatferōcīretferōcīverit
ferōcierit
ferōcīvisset
ferōciisset
1st pl.ferōciāmusferōcīrēmusferōcīverīmus
ferōcierīmus
ferōcīvissēmus
ferōciissēmus
2nd pl.ferōciātisferōcīrētisferōcīverītis
ferōcierītis
ferōcīvissētis
ferōciissētis
3rd pl.ferōciantferōcīrentferōcīverint
ferōcierint
ferōcīvissent
ferōciissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ferōciorferōciēbarferōciar
2nd sg.ferōcīris
ferōcīre
ferōciēbāris
ferōciēbāre
ferōciēris
ferōciēre
3rd sg.ferōcīturferōciēbāturferōciētur
1st pl.ferōcīmurferōciēbāmurferōciēmur
2nd pl.ferōcīminīferōciēbāminīferōciēminī
3rd pl.ferōciunturferōciēbanturferōcientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ferōciarferōcīrer
2nd sg.ferōciāris
ferōciāre
ferōcīrēris
ferōcīrēre
3rd sg.ferōciāturferōcīrētur
1st pl.ferōciāmurferōcīrēmur
2nd pl.ferōciāminīferōcīrēminī
3rd pl.ferōcianturferōcīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ferōcīferōcīre
pres. 2nd pl.ferōcīteferōcīminī
fut. 2nd sg.ferōcītōferōcītor
fut. 3rd sg.ferōcītōferōcītor
fut. 2nd pl.ferōcītōte—
fut. 3rd pl.ferōciuntōferōciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveferōcīreferōcīrī
perfect infinitiveferōcīvisse
ferōciisse
—
present participleferōciēns—
future participle—ferōciendus
ferōciundus
gerundferōciendī, ferōciendō, ferōciendum

fĕrōcĭo, īvi or ĭi, 4, v. n. id.,
I. to be fierce, unruly, ungovernable; to rage, be furious: Ferocio, ἀγριαίνομαι, Gloss. Labb. (perh. only ante- and post - class.; for in Quint. 10, 3, 10, ferocientes equos is, acc. to the MSS., to be read efferentis se equos): ferocit apud Catonem ferociter agit, Paul. ex Fest. p. 92, 7 Müll.: si permulcti sonis mitioribus non immodice ferocirent, Gell. 1, 11, 2: oratio ferociens saeviensque, id. ib. § 15: in aliquam sectam, Tert. Apol. 5: ferociens, Amm. 14, 9, 9.

Origins

From ferōx (“fierce”) + -iō.

Quick answers

What does ferōciō mean in Latin?
ferōciō, a verb, means “to be fierce, unruly, ungovernable; to rage, to be furious”.
What are the principal parts of ferōciō?
ferōciō, ferōcīre, ferōcīvī (fourth conjugation, no supine stem).
How do you pronounce ferōciō?
In classical Latin, [fɛˈroː.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [feˈrɔː.t͡ʃi.o].