adjectivefirst/second-declension adjective
fēmineus
fēmineus (feminine fēminea, neuter fēmineum)
Classical[feːˈmɪ.ne.ʊs]Ecclesiastical[feˈmiː.ne.us]
Meaning
- adjectivewomanly, feminine
- adjectiveeffeminate, unmanly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fēmineus | fēminea foeminea | fēmineum foemineum |
| genitive | fēmineī foemineī | fēmineae foemineae | fēmineī foemineī |
| dative | fēmineō foemineō | fēmineae foemineae | fēmineō foemineō |
| accusative | fēmineum foemineum | fēmineam foemineam | fēmineum foemineum |
| ablative | fēmineō foemineō | fēmineā foemineā | fēmineō foemineō |
| vocative | fēminee foeminee | fēminea foeminea | fēmineum foemineum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | fēmineī foemineī | fēmineae foemineae | fēminea foeminea |
| genitive | fēmineōrum foemineōrum | fēmineārum foemineārum | fēmineōrum foemineōrum |
| dative | fēmineīs foemineīs | fēmineīs foemineīs | fēmineīs foemineīs |
| accusative | fēmineōs foemineōs | fēmineās foemineās | fēminea foeminea |
| ablative | fēmineīs foemineīs | fēmineīs foemineīs | fēmineīs foemineīs |
| vocative | fēmineī foemineī | fēmineae foemineae | fēminea foeminea |
fēmĭnĕus, a, um, adj. id.,
I. of or belonging to a woman, womanly, feminine (rare but class. and mostly poet.) = muliebris.
I. Prop.:
feminae vir feminea interemor manu, Cic. Tusc. 2, 8, 20 (in version of Soph. Trachin.): femineae vocis exilitas, Quint. 1, 11, 1: quatuor ille quidem juvenes totidemque crearat Femineae sortis, i. e. of the female sex, Ov. M. 6, 680: sors, id. ib. 13, 651; cf. sexus, Plin. 36, 16, 25, § 129: artus, Ov. M. 10, 729: catervae, Val. Fl. 4, 603: labor, Tib. 2, 1, 63; Ov. Am. 1, 13, 23: dolor, id. M. 9, 151: clamor, id. ib. 12, 226; cf. vox, id. ib. 3, 536; 4, 29: plangores, Verg. A. 2, 488: Marte cadendum, i. e. by the hand of a woman, Ov. M. 12, 610: amor, i. e. love for a woman, id. Am. 3, 2, 40: cupido, id. M. 9, 734: venus, id. ib. 10, 80: poena, i. e. executed on a woman, Verg. A. 2, 584: Calendae, i. e. the first of March (on which the Matronalia were celebrated), Juv. 9, 53: ceroma, for women's use, id. 6, 246.—II. Transf., with an accessory notion of contempt, womanish, effeminate, unmanly: vox, Quint, 1, 11, 1; cf. Ov. A. A. 3, 286:
pectus, Ov. M. 13, 693: amor praedae, Verg. A. 11, 782: lunae femineum et molle sidus, Plin. 2, 101, 104, § 223.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fēmineus adj.
femina, of a woman, womanly, feminine, female : manus, C. poët.: sors, sex , O.: stirps, O.: vox, O.: plangores, V.: femineo Marte cadendus, by a woman's hand , O.: cupido, for a woman , O.: Kalendae, i. e. the first of March (the Matronalia), Iu.: ceroma, for women's use , Iu.— Womanish, effeminate, unmanly : volnus, O.: amor praedae, V.
Origins
Proto-Indo-European *-éyos Proto-Italic *-ejos Proto-Italic *-eos Latin -eus Latin fēmineus From fēmina + -eus.
Descendants
- Spanishfemíneo