LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

fēmineus

fēmineus (feminine fēminea, neuter fēmineum)
Classical[feːˈmɪ.ne.ʊs]Ecclesiastical[feˈmiː.ne.us]

Meaning

  1. adjectivewomanly, feminine
  2. adjectiveeffeminate, unmanly

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefēmineusfēminea
foeminea
fēmineum
foemineum
genitivefēmineī
foemineī
fēmineae
foemineae
fēmineī
foemineī
dativefēmineō
foemineō
fēmineae
foemineae
fēmineō
foemineō
accusativefēmineum
foemineum
fēmineam
foemineam
fēmineum
foemineum
ablativefēmineō
foemineō
fēmineā
foemineā
fēmineō
foemineō
vocativefēminee
foeminee
fēminea
foeminea
fēmineum
foemineum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefēmineī
foemineī
fēmineae
foemineae
fēminea
foeminea
genitivefēmineōrum
foemineōrum
fēmineārum
foemineārum
fēmineōrum
foemineōrum
dativefēmineīs
foemineīs
fēmineīs
foemineīs
fēmineīs
foemineīs
accusativefēmineōs
foemineōs
fēmineās
foemineās
fēminea
foeminea
ablativefēmineīs
foemineīs
fēmineīs
foemineīs
fēmineīs
foemineīs
vocativefēmineī
foemineī
fēmineae
foemineae
fēminea
foeminea

fēmĭnĕus, a, um, adj. id.,
I. of or belonging to a woman, womanly, feminine (rare but class. and mostly poet.) = muliebris.
I. Prop.: feminae vir feminea interemor manu, Cic. Tusc. 2, 8, 20 (in version of Soph. Trachin.): femineae vocis exilitas, Quint. 1, 11, 1: quatuor ille quidem juvenes totidemque crearat Femineae sortis, i. e. of the female sex, Ov. M. 6, 680: sors, id. ib. 13, 651; cf. sexus, Plin. 36, 16, 25, § 129: artus, Ov. M. 10, 729: catervae, Val. Fl. 4, 603: labor, Tib. 2, 1, 63; Ov. Am. 1, 13, 23: dolor, id. M. 9, 151: clamor, id. ib. 12, 226; cf. vox, id. ib. 3, 536; 4, 29: plangores, Verg. A. 2, 488: Marte cadendum, i. e. by the hand of a woman, Ov. M. 12, 610: amor, i. e. love for a woman, id. Am. 3, 2, 40: cupido, id. M. 9, 734: venus, id. ib. 10, 80: poena, i. e. executed on a woman, Verg. A. 2, 584: Calendae, i. e. the first of March (on which the Matronalia were celebrated), Juv. 9, 53: ceroma, for women's use, id. 6, 246.—
II. Transf., with an accessory notion of contempt, womanish, effeminate, unmanly: vox, Quint, 1, 11, 1; cf. Ov. A. A. 3, 286: pectus, Ov. M. 13, 693: amor praedae, Verg. A. 11, 782: lunae femineum et molle sidus, Plin. 2, 101, 104, § 223.

Origins

Proto-Indo-European *-éyos Proto-Italic *-ejos Proto-Italic *-eos Latin -eus Latin fēmineus From fēmina + -eus.

Descendants
  • Spanishfemíneo

Quick answers

What does fēmineus mean in Latin?
fēmineus, a adjective, means “womanly, feminine; effeminate, unmanly”.
How do you pronounce fēmineus?
In classical Latin, [feːˈmɪ.ne.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [feˈmiː.ne.us].