LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

famulor

famulor (present infinitive famulārī, perfect active famulātus sum)
Classical[ˈfa.mʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[ˈfaː.mu.lor]
famulantia pl. nom. n. pres. ptcp.; pl. acc. n. pres. ptcp.; pl. voc. n. pres. ptcp.

Meaning

  1. deponentto be a servant
  2. deponentwith dativeto minister (to), to serve, to attend, to wait upon
  3. deponentwith dativeto be subject (to), to be at the orders (of)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.famulorfamulābarfamulābor———
2nd sg.famulāris
famulāre
famulābāris
famulābāre
famulāberis
famulābere
———
3rd sg.famulāturfamulābāturfamulābitur———
1st pl.famulāmurfamulābāmurfamulābimur———
2nd pl.famulāminīfamulābāminīfamulābiminī———
3rd pl.famulanturfamulābanturfamulābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.famulerfamulārer——
2nd sg.famulēris
famulēre
famulārēris
famulārēre
——
3rd sg.famulēturfamulārētur——
1st pl.famulēmurfamulārēmur——
2nd pl.famulēminīfamulārēminī——
3rd pl.famulenturfamulārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.famulāre—
pres. 2nd pl.famulāminī—
fut. 2nd sg.famulātor—
fut. 3rd sg.famulātor—
fut. 3rd pl.famulantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefamulārī—
perfect infinitivefamulātum esse—
future infinitivefamulātūrum esse—
present participlefamulāns—
perfect participlefamulātus—
future participlefamulātūrus
famulātūra, famulātūrā, famulātūrae, famulātūram, famulātūrārum, famulātūrās, famulātūre, famulātūrī, famulātūrīs, famulātūrō, famulātūrōrum, famulātūrōs, famulātūrum
famulandus
famulanda, famulandā, famulandae, famulandam, famulandārum, famulandās, famulande, famulandīs, famulandōrum, famulandōs
gerundfamulandī, famulandō, famulandumsupinefamulātum, famulātū

fămŭlor, ātus, 1,
I. v. dep. n. [id.], to be a servant, to serve, attend, wait upon.
I. Prop. (rare but class.): cum autem hi famulantur (with alterius esse and opp. sui esse), Cic. Fragm. ap. Non. 109, 6 (Rep. 3, 25 ed. Mai. et Mos.): alicui jucundo labore, Cat. 64, 161: famulati Deo, Tert. Res. Carn. 47: famulantis fistula Phoebi, Stat. S. 3, 3, 58: Fortuna famulante, Claud. B. G. 513.— Transf., of inanim. objects: terra omnibus cruciatur horis, multoque plus, ut deliciis, quam ut alimentis nostris famuletur, Plin. 2, 63, 63, § 157.—Hence, fămŭlan-ter, adv., servilely, submissively, Att. ap. Non. 111, 28 (Rib. Trag. Fragm. p. 218).

Origins

From famulus (“servant”).

Quick answers

What does famulor mean in Latin?
famulor, a verb, means “to be a servant; to minister (to), to serve, to attend, to wait upon; to be subject (to), to be at the orders (of)”.
What are the principal parts of famulor?
famulor, famulārī, famulātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce famulor?
In classical Latin, [ˈfa.mʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfaː.mu.lor].