noun · masculinefourth declension
famulātus
famulātus m (genitive famulātūs)
Classical[fa.mʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[fa.muˈlaː.tus]
Meaning
- servitude, slavery
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | famulātus | famulātūs |
| genitive | famulātūs | famulātuum |
| dative | famulātuī | famulātibus |
| accusative | famulātum | famulātūs |
| ablative | famulātū | famulātibus |
| vocative | famulātus | famulātūs |
fămŭlātus, ūs, m. famulor,
I. servitude, slavery (rare but class.):
in famulatu esse, Cic. Lael. 19, 70: quam miser virtutis famulatus servientis voluptati! id. Off. 3, 33, 117: gravis, Sen. Hippol. 991: in famulatum subeunte natura, Arn. 1, 26: omnis, Vulg. Exod. 1, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
famulātus ūs, m
famulor, slavery, servitude : in famulatu esse: miser virtutis servientis volup<*> tati: vetere, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin famulātus From famulus + -ātus.