LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

falsificātus

falsificātus (feminine falsificāta, neuter falsificātum)
Classical[faɫ.sɪ.fɪˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[fal.si.fiˈkaː.tus]

Meaning

  1. adjectivefalse, falsified
    Si tamen muneris contemplatione solummodo amoris reperiantur vacare ministeriis, non verus postmodum iudicatur sed falsificatus amor.c. 1186 – 1190, Andreas Capellanus, De Amore

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefalsificātusfalsificātafalsificātum
genitivefalsificātīfalsificātaefalsificātī
dativefalsificātōfalsificātaefalsificātō
accusativefalsificātumfalsificātamfalsificātum
ablativefalsificātōfalsificātāfalsificātō
vocativefalsificātefalsificātafalsificātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefalsificātīfalsificātaefalsificāta
genitivefalsificātōrumfalsificātārumfalsificātōrum
dativefalsificātīsfalsificātīsfalsificātīs
accusativefalsificātōsfalsificātāsfalsificāta
ablativefalsificātīsfalsificātīsfalsificātīs
vocativefalsificātīfalsificātaefalsificāta

falsĭfĭcātus, a, um, adj. falsificus,
I. falsified, Prud. Hamart. 551.

Origins

Passive perfect participle of falsificō (attested earlier in this form than in other forms).

Descendants
  • Catalanfalsificat
  • Frenchfalsifié
  • Italianfalsificato
  • Portuguesefalsificado
  • Romanianfalsificat
  • Romanianfalșificat
  • Spanishfalsificado

Quick answers

What does falsificātus mean in Latin?
falsificātus, a adjective, means “false, falsified”.
How do you pronounce falsificātus?
In classical Latin, [faɫ.sɪ.fɪˈkaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [fal.si.fiˈkaː.tus].