noun · femininefirst declension
fallācia
fallācia f (genitive fallāciae)
Classical[falˈlaː.ki.a]Ecclesiastical[falˈlaː.t͡ʃi.a]
Meaning
- deception, deceit
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dolus, dēceptiōfallācia -ae (f) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fallācia fallāciēs | fallāciae |
| genitive | fallāciae fallāciēī | fallāciārum |
| dative | fallāciae fallāciēī | fallāciīs |
| accusative | fallāciam fallāciem | fallāciās |
| ablative | fallāciā fallāciē | fallāciīs |
| vocative | fallācia fallāciēs | fallāciae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dolis et fallaciis (Sall. Cat. 11. 2)
- by the aid of fraud and lies.
- sine fuco ac fallaciis (Att. 1. 1. 1)
- without any disguise, frankly.
fallācĭa, ae (abl. also fallacie, App. M. 5, p. 171), f. fallax,
I. deceit, trick, artifice, stratagem, craft, intrigue (class.; in Cic. only plur.; syn.: fraus, dolus, astus, astutia, calliditas).
I. Prop.
(a). Plur.:
nonne ab imis unguibus usque ad verticem summum ex fraude, fallaciis, mendaciis constare totus videtur? Cic. Rosc. Com. 7, 20: doli, machinae, fallaciae, praestigiae, id. N. D. 3, 29, 73: fraudes atque fallaciae, id. Clu. 36, 101: simulatione et fallaciis, id. de Or. 2, 46, 191: sine fuco ac fallaciis, id. Att. 1, 1, 1: quot admoenivi fabricas! quot fallacias! Plaut. Cist. 2, 2, 5.—So in plur., Plaut. Capt. 3, 5, 13; 16; 20; id. Mil. 2, 2, 37 et saep.—(b). Sing.:
per malitiam et per dolum et fallaciam, Plaut. Ps. 2, 4, 15; id. Capt. prol. 40; 46; 2, 1, 25; id. As. 1, 1, 54; 2, 1, 2; 4 al.; Phaedr. 1, 31, 5; 3, 16, 10: ausculta quod superest fallaciae, Ter. Heaut. 4, 5, 23; Suet. Tib. 62; Flor. 1, 16, 7 al.—Of magical art, Prop. 1, 1, 19 al.—Prov.: fallacia alia aliam trudit, one lie begets another, Ter. And. 4, 4, 39.—II. Of things:
haec ipsa res habet aliquam fallaciam, deception, Col. 11, 2, 68: peccati, Vulg. Hebr. 3, 13; cf. id. Matt. 13, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fallācia ae, f
fallax, deceit, trick, artifice, stratagem, craft, intrigue (only plur. in prose): ex fraude, fallaciis constare: dolis atque fallaciis contendit, S.: sine fuco ac fallaciis.—Sing: fingunt quandam inter se fallaciam, T.: ubi nulla fugam reperit fallacia, V.: Consilium vertit ad fallaciam, has recourse to , Ph.: sumptae vestis, O.: tecti, the labyrinth , O.: fallacia Alia aliam trudit, one lie begets another , T.
Origins
From fallāx (“deceptive, deceitful”) + -ia, from fallō (“to deceive”).
Descendants
- Catalanfal·làcia
- Englishfallacyfrom Old French fallace
- Italianfallacia
- Portuguesefalacia
- Spanishfalacia