noun · masculinethird declension
fābulātor
fābulātor m (genitive fābulātōris)
Classical[faː.bʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[fa.buˈlaː.tor]
Meaning
- storyteller
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fābulātor | fābulātōrēs |
| genitive | fābulātōris | fābulātōrum |
| dative | fābulātōrī | fābulātōribus |
| accusative | fābulātōrem | fābulātōrēs |
| ablative | fābulātōre | fābulātōribus |
| vocative | fābulātor | fābulātōrēs |
fābŭlātor, ōris, m. id.,
I. a narrator, a story-teller (post-Aug.).
I. In gen.:
elegantissimus, Sen. Ep. 122 med.: lectoribus aut fabulatoribus arcessitis, Suet. Aug. 78; Gell. 3, 10, 11; Vulg. Baruch, 3, 23.—II. A fabulist:
Aesopus ille e Phrygia fabulator, Gell. 2, 29, 1.Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin fābulātor From fābulor + -tor.
Descendants
- Englishfabulator