LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

extrārius

extrārius (feminine extrāria, neuter extrārium)
Classical[ɛkˈstraː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ekˈstraː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveoutward, external, extrinsic
  2. adjectiveunrelated (person)
  3. adjectivefigurativelystray (canis extrarius)

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Exterus · Externus · Peregrinus · Alienigena · Extrarius · Extraneus · Advena · Hospes

1. Exterus and externus denote a foreigner, as one dwelling in a foreign country; whereas peregrinus, alienigena, advena, and hospes, as one who sojourns for a time in a country not his own. 2. Externus denotes a merely local relation, and is applicable to things as well as to persons; but exterus, an intrinsic relation, and is an epithet for persons only. Externæ nationes is a merely geographical expression for nations that are situated without; exteræ nationes, a political expression for foreign nations. 3. Extraneus means, that which is without us, in opp. to relatives, family, native country; whereas extrarius, in opp. to one’s self. Cic. ap. Colum. xii. Comparata est opera mulieris ad domesticam diligentiam; viri autem ad exercitationem forensem et extraneam: comp. with Juv. ii. 56. Utilitas aut in corpore posita est aut in extrariis rebus: or Quintil. vii. 2, 9, with vii. 4, 9. 4. Peregrinus is one who does not possess the right of citizenship, in opp. to civis, Sen. Helv. 6; alienigena, one born in another country, in opp. to patrius and indigena; advena, the emigrant, in opp. to indigena, Liv. xxi. 30; hospes, the foreigner, in opp. to popularis. 5. Peregrinus is the political name of a foreigner, as far as he is without the rights of a citizen and native inhabitant, with disrespect; hospes, the name given to him from a feeling of kindness, as possessing the rights of hospitality. Cic. Rull. ii. 34. Nos autem hinc Romæ, qui veneramus, jam non hospites sed peregrini atque advenæ nominabamur. (iv. 386.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeextrāriusextrāriaextrārium
genitiveextrāriīextrāriaeextrāriī
dativeextrāriōextrāriaeextrāriō
accusativeextrāriumextrāriamextrārium
ablativeextrāriōextrāriāextrāriō
vocativeextrārieextrāriaextrārium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeextrāriīextrāriaeextrāria
genitiveextrāriōrumextrāriārumextrāriōrum
dativeextrāriīsextrāriīsextrāriīs
accusativeextrāriōsextrāriāsextrāria
ablativeextrāriīsextrāriīsextrāriīs
vocativeextrāriīextrāriaeextrāria

extrārĭus, a, um, adj. extra,
I. outward, external, extrinsic (rare but class.).
I. In gen.: lux, Lucr. 4, 277: utilitas aut in corpore posita est aut in extrariis rebus, Cic. Inv. 2, 56, 168: res, id. ib. 2, 59, 177; cf.: aut in extrariam aut in ipsius qui periit voluntatem, Quint. 7, 2, 9: defensio, Auct. Her. 2, 13, 19.—
II. In partic., as respects one's family, strange, unrelated; and subst., a stranger (cf. extraneus): hanc condicionem si cui tulero extrario, Ter. Phorm. 4, 1, 13: extrarii (opp. mei), App. Flor. p. 359: sub extrario accusatore et legibus agente (opp. in domesticis disceptationibus), Quint. 7, 4, 9: extrarios reliquit heredes, Dig. 38, 2, 36 et saep.—Connected with ab: ut me esse in hac re ducat abs te extrarium? Afran. ap. Non. 103, 11.

Origins

From extrā.

Quick answers

What does extrārius mean in Latin?
extrārius, a adjective, means “outward, external, extrinsic; unrelated (person); stray (canis extrarius)”.
How do you pronounce extrārius?
In classical Latin, [ɛkˈstraː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈstraː.ri.us].