LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

extrāneus1

extrāneus (feminine extrānea, neuter extrāneum)
Classical[ɛkˈstraː.ne.ʊs]Ecclesiastical[ekˈstraː.ne.us]

Meaning

  1. adjectiveforeign
  2. adjectivestrange

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Exterus · Externus · Peregrinus · Alienigena · Extrarius · Extraneus · Advena · Hospes

1. Exterus and externus denote a foreigner, as one dwelling in a foreign country; whereas peregrinus, alienigena, advena, and hospes, as one who sojourns for a time in a country not his own. 2. Externus denotes a merely local relation, and is applicable to things as well as to persons; but exterus, an intrinsic relation, and is an epithet for persons only. Externæ nationes is a merely geographical expression for nations that are situated without; exteræ nationes, a political expression for foreign nations. 3. Extraneus means, that which is without us, in opp. to relatives, family, native country; whereas extrarius, in opp. to one’s self. Cic. ap. Colum. xii. Comparata est opera mulieris ad domesticam diligentiam; viri autem ad exercitationem forensem et extraneam: comp. with Juv. ii. 56. Utilitas aut in corpore posita est aut in extrariis rebus: or Quintil. vii. 2, 9, with vii. 4, 9. 4. Peregrinus is one who does not possess the right of citizenship, in opp. to civis, Sen. Helv. 6; alienigena, one born in another country, in opp. to patrius and indigena; advena, the emigrant, in opp. to indigena, Liv. xxi. 30; hospes, the foreigner, in opp. to popularis. 5. Peregrinus is the political name of a foreigner, as far as he is without the rights of a citizen and native inhabitant, with disrespect; hospes, the name given to him from a feeling of kindness, as possessing the rights of hospitality. Cic. Rull. ii. 34. Nos autem hinc Romæ, qui veneramus, jam non hospites sed peregrini atque advenæ nominabamur. (iv. 386.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeextrāneusextrāneaextrāneum
genitiveextrāneīextrāneaeextrāneī
dativeextrāneōextrāneaeextrāneō
accusativeextrāneumextrāneamextrāneum
ablativeextrāneōextrāneāextrāneō
vocativeextrāneeextrāneaextrāneum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeextrāneīextrāneaeextrānea
genitiveextrāneōrumextrāneārumextrāneōrum
dativeextrāneīsextrāneīsextrāneīs
accusativeextrāneōsextrāneāsextrānea
ablativeextrāneīsextrāneīsextrāneīs
vocativeextrāneīextrāneaeextrānea

extrānĕus, a, um, adj. extra,
I. that is without, external, extraneous, strange, foreign (mostly post-Aug.; syn.: peregrinus, alienus, adventicius, externus).
I. In gen.: causa, Auct. Her. 3, 2, 2: cognomen, id. ib. 4, 31, 42.—
II. In partic., with respect to one's family, strange, not related, foreign.—Esp.
A. Leg. t. t.: heredes extranei, not of one's blood or household: ceteri, qui testatoris juri subjecti non sunt, extranei heredes appellantur, Gai. Inst. 2, 161; Dig. 45, 3, 11 et saep.—
B. Subst.: extrānĕus, i, m., a stranger: ut non tam in extraneum translatum quam in familiam reversum videretur, Just. 1, 10: filiam extraneorum coetu prohibere, Suet. Aug. 69; id. Claud. 4 fin.: finis vitae ejus nobis luctuosus, amicis tristis, extraneis etiam ignotisque non sine cura fuit, Tac. Agr. 43; id. A. 4, 11; Plin. 28, 4, 7, § 39; Vulg. Psa. 68, 9 al.—Hence, adv.: extrā-nĕe, strangely, impertinently: definire, Boëth. Arist. Top. 1, 14.

Origins

From extrā (“outside”) + -āneus.

noun · masculinesecond declension
extrāneus2
extrāneus m (genitive extrāneī)
Classical[ɛkˈstraː.ne.ʊs]Ecclesiastical[ekˈstraː.ne.us]

Meaning

  1. foreigner
  2. stranger; outsider
    Laudet tē aliēnus, et nōn os tuum: extrāneus, et nōn labia tua.Let another praise thee, and not thy own mouth: a stranger, and not thy own lips.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.27.2

Declension

declension
formsingularplural
nominativeextrāneusextrāneī
genitiveextrāneīextrāneōrum
dativeextrāneōextrāneīs
accusativeextrāneumextrāneōs
ablativeextrāneōextrāneīs
vocativeextrāneeextrāneī

Origins

From extrā (“outside”) + -āneus.

Descendants
  • Catalanestrany
  • Italianstranio
  • Romanianstraniufrom Italian stranio
  • Italianstrano
  • Occitanestranh
  • Portugueseestranhofrom Old Galician-Portuguese estranno
  • Romanianstrăin
  • Romanianstrein
  • Romanianstriin
  • Romanianстрэин

Quick answers

What does extrāneus mean in Latin?
extrāneus, a adjective, means “foreign; strange”.
How do you pronounce extrāneus?
In classical Latin, [ɛkˈstraː.ne.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈstraː.ne.us].