LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exsurdō

exsurdō (present infinitive exsurdāre, perfect active exsurdāvī, supine exsurdātum)
Classical[ɛksˈsʊr.doː]Ecclesiastical[eksˈsur.do]

Meaning

  1. transitiveto deafen

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsurdōexsurdābamexsurdābōexsurdāvīexsurdāveramexsurdāverō
2nd sg.exsurdāsexsurdābāsexsurdābisexsurdāvistīexsurdāverāsexsurdāveris
3rd sg.exsurdatexsurdābatexsurdābitexsurdāvitexsurdāveratexsurdāverit
1st pl.exsurdāmusexsurdābāmusexsurdābimusexsurdāvimusexsurdāverāmusexsurdāverimus
2nd pl.exsurdātisexsurdābātisexsurdābitisexsurdāvistisexsurdāverātisexsurdāveritis
3rd pl.exsurdantexsurdābantexsurdābuntexsurdāvērunt
exsurdāvēre
exsurdāverantexsurdāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsurdemexsurdāremexsurdāverimexsurdāvissem
2nd sg.exsurdēsexsurdārēsexsurdāverīsexsurdāvissēs
3rd sg.exsurdetexsurdāretexsurdāveritexsurdāvisset
1st pl.exsurdēmusexsurdārēmusexsurdāverīmusexsurdāvissēmus
2nd pl.exsurdētisexsurdārētisexsurdāverītisexsurdāvissētis
3rd pl.exsurdentexsurdārentexsurdāverintexsurdāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exsurdorexsurdābarexsurdābor
2nd sg.exsurdāris
exsurdāre
exsurdābāris
exsurdābāre
exsurdāberis
exsurdābere
3rd sg.exsurdāturexsurdābāturexsurdābitur
1st pl.exsurdāmurexsurdābāmurexsurdābimur
2nd pl.exsurdāminīexsurdābāminīexsurdābiminī
3rd pl.exsurdanturexsurdābanturexsurdābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exsurderexsurdārer
2nd sg.exsurdēris
exsurdēre
exsurdārēris
exsurdārēre
3rd sg.exsurdēturexsurdārētur
1st pl.exsurdēmurexsurdārēmur
2nd pl.exsurdēminīexsurdārēminī
3rd pl.exsurdenturexsurdārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsurdāexsurdāre
pres. 2nd pl.exsurdāteexsurdāminī
fut. 2nd sg.exsurdātōexsurdātor
fut. 3rd sg.exsurdātōexsurdātor
fut. 2nd pl.exsurdātōte—
fut. 3rd pl.exsurdantōexsurdantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsurdāreexsurdārī
perfect infinitiveexsurdāvisseexsurdātum esse
future infinitiveexsurdātūrum esseexsurdātum īrī
present participleexsurdāns—
perfect participle—exsurdātus
future participleexsurdātūrusexsurdandus
gerundexsurdandī, exsurdandō, exsurdandumsupineexsurdātum, exsurdātū

ex-surdo (exurdo), āvi, ātum, 1, v. a. surdus,
I. to render deaf, to deafen (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: paniculae flos si aures intraverit, exsurdat, Plin. 32, 10, 52, § 141.—
II. Transf.
1. In gen., to stun, overcome with din: aures curiae, Val. Max. 2, 2, 3: turbida nec calamos exsurdant classica nostros, Calp. Ecl. 4, 131.—
2. Esp., of the taste, to dull, blunt: vina palatum, Hor. S. 2, 8, 38.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latinexsurdō

Latin ex- Proto-Indo-European *swer-der. Latin surdus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin exsurdō From ex- (“out”) + surdus (“deaf”) + -ō (verb-forming suffix).

Descendants
  • Catalaneixordar
  • Occitaneissordar
  • Aragoneseixordar
  • Gasconeishordir

Quick answers

What does exsurdō mean in Latin?
exsurdō, a verb, means “to deafen”.
What are the principal parts of exsurdō?
exsurdō, exsurdāre, exsurdāvī, exsurdātum (first conjugation).
How do you pronounce exsurdō?
In classical Latin, [ɛksˈsʊr.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsur.do].
Where does exsurdō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsurdō.