LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive, no supine stem

exsiliō

exsiliō (present infinitive exsilīre, perfect active exsiluī)
Classical[ɛksˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[eksˈsiː.li.o]

Meaning

  1. to spring, bound, leap or start out, up or forth
    sōl quoque cum stēllīs nūllā gravitāte retentus et vōs lūnārēs exiluistis equī. The sun also, with the stars – with no weight having held [them] back – and you, horses of the moon – you all leapt up.(Refers to the dawn of creation.)8 CE, Ovidius, Fasti 5.15–16
    Accepto tali sermone cogitabam subito velut lymphaticus exsilire, ut me ferocitate cernens exasperatum emptionem desineret.Hearing that, it crossed my mind to start leaping around like mad, so he’d give up the whole idea of buying me when he saw how savage I was when roused.c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 8.25

Latīnē defined in Latin in our graded readers

subitō in āera saliō
exsiliō -īre — in Epistulae, ch. 6

Conjugation conjugation 4 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsiliōexsiliēbamexsiliamexsiluī
exsilīvī
exsilueram
exsilīveram
exsiluerō
exsilīverō
2nd sg.exsilīsexsiliēbāsexsiliēsexsiluistī
exsilīvistī
exsiluerās
exsilīverās
exsilueris
exsilīveris
3rd sg.exsilitexsiliēbatexsilietexsiluit
exsilīvit
exsiluerat
exsilīverat
exsiluerit
exsilīverit
1st pl.exsilīmusexsiliēbāmusexsiliēmusexsiluimus
exsilīvimus
exsiluerāmus
exsilīverāmus
exsiluerimus
exsilīverimus
2nd pl.exsilītisexsiliēbātisexsiliētisexsiluistis
exsilīvistis
exsiluerātis
exsilīverātis
exsilueritis
exsilīveritis
3rd pl.exsiliuntexsiliēbantexsilientexsiluērunt
exsiluēre, exsilīvērunt
exsiluerant
exsilīverant
exsiluerint
exsilīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsiliamexsilīremexsiluerim
exsilīverim
exsiluissem
exsilīvissem
2nd sg.exsiliāsexsilīrēsexsiluerīs
exsilīverīs
exsiluissēs
exsilīvissēs
3rd sg.exsiliatexsilīretexsiluerit
exsilīverit
exsiluisset
exsilīvisset
1st pl.exsiliāmusexsilīrēmusexsiluerīmus
exsilīverīmus
exsiluissēmus
exsilīvissēmus
2nd pl.exsiliātisexsilīrētisexsiluerītis
exsilīverītis
exsiluissētis
exsilīvissētis
3rd pl.exsiliantexsilīrentexsiluerint
exsilīverint
exsiluissent
exsilīvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsilī—
pres. 2nd pl.exsilīte—
fut. 2nd sg.exsilītō—
fut. 3rd sg.exsilītō—
fut. 2nd pl.exsilītōte—
fut. 3rd pl.exsiliuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsilīre—
perfect infinitiveexsiluisse
exsilīvisse
—
present participleexsiliēns—
perfect participle—exsilīta
exsilītā, exsilītae, exsilītam, exsilītārum, exsilītās, exsilītī, exsilītōrum, exsilītōs, exsilītum, exsilītus
future participleexsilītūra
exsilītūrā, exsilītūrae, exsilītūram, exsilītūrārum, exsilītūrās, exsilītūre, exsilītūrī, exsilītūrīs, exsilītūrō, exsilītūrōrum, exsilītūrōs, exsilītūrum, exsilītūrus
—
gerundexsiliendī, exsiliendō, exsiliendum

ex-sĭlĭo or exĭlĭo, ĭlŭi (exilivit, Poet. ap. Fest. p. 206 M.; v. Rib. Com. Fragm. p. 118; Sen. N. Q. 2, 49, 3:
I. exsilii, id. Const. Sap. 4, 1; id. N. Q. 1, 14, 4; Stat. Th. 9, 353), 4, v. n. salio, to spring out, spring or bound forth, to spring or leap up, to start up (freq. and class.): puer citus e cunis exilit, Plaut. Am. 5, 1, 63: properans de sella exsiluit, Cic. Verr. 2, 2, 30, § 75: domo levis exsilit, Hor. S. 2, 6, 98: stratis, Ov. M. 5, 35: gremio, id. ib. 10, 410: ut continuo exiliatis, Plaut. Most. 5, 1, 17: impetu perturbatus exsiluisti, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 165; cf.: exsilui gaudio, I leaped for joy, Q. Cic. ap. Cic. Fam. 16, 16, 1: protinus exsilui, Ov. H. 6, 27 et saep.: foras, Plaut. Cas. 3, 5, 8: ad te exsilui, I sprang to you, Ter. Heaut. 4, 1, 44: (anguis) exsilit in siccum, Verg. G. 3, 433: in obvia arma, Stat. Th. 9, 111: exiluit partus de vulnere matris, Mart. Spect. 12, 3.—
II. Of inanimate subjects: Cicero noster, a quo Romana eloquentia exsiluit, took its rise, Sen. Ep. 40, 11: et magno imperatori cor exsiluit, with eager expectation, id. de Ira, 2, 3, 3: tum quoque lumen Exsilit, Lucr. 6, 163; cf. Ov. M. 6, 696: plus ut parte foras emergant exsiliantque (aquae), Lucr. 2, 200: crinis, Stat. Ach. 1, 522: exsiluere oculi, started out, Ov. M. 12, 252: exsiluere loco silvae, id. ib. 12, 406 et saep.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latinexsiliō

Latin ex- Latin salio Latin exsiliō From ex- + salio.

Quick answers

What does exsiliō mean in Latin?
exsiliō, a verb, means “to spring, bound, leap or start out, up or forth”.
What are the principal parts of exsiliō?
exsiliō, exsilīre, exsiluī (fourth conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce exsiliō?
In classical Latin, [ɛksˈsɪ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsiː.li.o].
Where does exsiliō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsiliō.