verbfirst conjugation
exsaturō
exsaturō (present infinitive exsaturāre, perfect active exsaturāvī, supine exsaturātum)
Classical[ɛksˈsa.tʊ.roː]Ecclesiastical[eksˈsaː.tu.ro]
Meaning
- to satisfy, satiate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsaturō | exsaturābam | exsaturābō | exsaturāvī | exsaturāveram | exsaturāverō exsaturārō |
| 2nd sg. | exsaturās | exsaturābās | exsaturābis | exsaturāvistī exsaturāstī | exsaturāverās exsaturārās | exsaturāveris |
| 3rd sg. | exsaturat | exsaturābat | exsaturābit | exsaturāvit | exsaturāverat exsaturārat | exsaturāverit exsaturārit |
| 1st pl. | exsaturāmus | exsaturābāmus | exsaturābimus | exsaturāvimus | exsaturāverāmus | exsaturāverimus exsaturārimus |
| 2nd pl. | exsaturātis | exsaturābātis | exsaturābitis | exsaturāvistis exsaturāstis | exsaturāverātis exsaturārātis | exsaturāveritis exsaturāritis |
| 3rd pl. | exsaturant | exsaturābant | exsaturābunt | exsaturāvērunt exsaturāvēre, exsaturārunt | exsaturāverant exsaturārant | exsaturāverint exsaturārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsaturem | exsaturārem | exsaturāverim exsaturārim | exsaturāvissem exsaturāssem |
| 2nd sg. | exsaturēs | exsaturārēs | exsaturāverīs | exsaturāvissēs exsaturāssēs |
| 3rd sg. | exsaturet | exsaturāret | exsaturāverit exsaturārit | exsaturāvisset exsaturāsset |
| 1st pl. | exsaturēmus | exsaturārēmus | exsaturāverīmus exsaturārīmus | exsaturāvissēmus exsaturāssēmus |
| 2nd pl. | exsaturētis | exsaturārētis | exsaturāverītis exsaturārītis | exsaturāvissētis exsaturāssētis |
| 3rd pl. | exsaturent | exsaturārent | exsaturāverint exsaturārint | exsaturāvissent exsaturāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsaturor | exsaturābar | exsaturābor |
| 2nd sg. | exsaturāris exsaturāre | exsaturābāris exsaturābāre | exsaturāberis exsaturābere |
| 3rd sg. | exsaturātur | exsaturābātur | exsaturābitur |
| 1st pl. | exsaturāmur | exsaturābāmur | exsaturābimur |
| 2nd pl. | exsaturāminī | exsaturābāminī | exsaturābiminī |
| 3rd pl. | exsaturantur | exsaturābantur | exsaturābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exsaturer | exsaturārer |
| 2nd sg. | exsaturēris exsaturēre | exsaturārēris exsaturārēre |
| 3rd sg. | exsaturētur | exsaturārētur |
| 1st pl. | exsaturēmur | exsaturārēmur |
| 2nd pl. | exsaturēminī | exsaturārēminī |
| 3rd pl. | exsaturentur | exsaturārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exsaturā | exsaturāre |
| pres. 2nd pl. | exsaturāte | exsaturāminī |
| fut. 2nd sg. | exsaturātō | exsaturātor |
| fut. 3rd sg. | exsaturātō | exsaturātor |
| fut. 2nd pl. | exsaturātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exsaturantō | exsaturantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exsaturāre | exsaturārī |
| perfect infinitive | exsaturāvisse exsaturāsse | exsaturātum esse |
| future infinitive | exsaturātūrum esse | exsaturātum īrī |
| present participle | exsaturāns | — |
| perfect participle | — | exsaturātus exsaturāta, exsaturātā, exsaturātae, exsaturātam, exsaturātārum, exsaturātās, exsaturātī, exsaturātōrum, exsaturātōs |
| future participle | exsaturātūrus exsaturātūra, exsaturātūrā, exsaturātūrae, exsaturātūram, exsaturātūrārum, exsaturātūrās, exsaturātūre, exsaturātūrī, exsaturātūrīs, exsaturātūrō, exsaturātūrōrum, exsaturātūrōs, exsaturātūrum | exsaturandus exsaturanda, exsaturandā, exsaturandae, exsaturandam, exsaturandārum, exsaturandās, exsaturande, exsaturandīs, exsaturandōrum, exsaturandōs |
gerundexsaturandī, exsaturandō, exsaturandumsupineexsaturātum, exsaturātū
ex-sătŭro (exat-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to satisfy completely, to satiate, sate (syn. explere;
rare but class.): belua exsaturanda visceribus meis, Ov. M. 5, 19: quae exsaturata lubido hausit, Poët. ap. Cic. Tusc. 5, 35, 101: cum ejus cruciatu atque supplicio pascere oculos animumque exsaturare vellent, Cic. Verr. 2, 5, 26, § 65: odiis exsaturata quievi, Verg. A. 7, 298; Stat. Th. 6, 176; Amm. 14, 7, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-saturō (exat-) —, ātus, āre,
to satisfy satiate, sate: belua exsaturanda visceribus meis, O.: exsaturata lubido, Poët. ap. C.: eius supplicio animum: odiis exsaturata quievi, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexsaturō
Latin ex- Latin saturō Latin exsaturō From ex- + saturō (“to sate”).