LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exsaturō

exsaturō (present infinitive exsaturāre, perfect active exsaturāvī, supine exsaturātum)
Classical[ɛksˈsa.tʊ.roː]Ecclesiastical[eksˈsaː.tu.ro]

Meaning

  1. to satisfy, satiate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsaturōexsaturābamexsaturābōexsaturāvīexsaturāveramexsaturāverō
exsaturārō
2nd sg.exsaturāsexsaturābāsexsaturābisexsaturāvistī
exsaturāstī
exsaturāverās
exsaturārās
exsaturāveris
3rd sg.exsaturatexsaturābatexsaturābitexsaturāvitexsaturāverat
exsaturārat
exsaturāverit
exsaturārit
1st pl.exsaturāmusexsaturābāmusexsaturābimusexsaturāvimusexsaturāverāmusexsaturāverimus
exsaturārimus
2nd pl.exsaturātisexsaturābātisexsaturābitisexsaturāvistis
exsaturāstis
exsaturāverātis
exsaturārātis
exsaturāveritis
exsaturāritis
3rd pl.exsaturantexsaturābantexsaturābuntexsaturāvērunt
exsaturāvēre, exsaturārunt
exsaturāverant
exsaturārant
exsaturāverint
exsaturārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsaturemexsaturāremexsaturāverim
exsaturārim
exsaturāvissem
exsaturāssem
2nd sg.exsaturēsexsaturārēsexsaturāverīsexsaturāvissēs
exsaturāssēs
3rd sg.exsaturetexsaturāretexsaturāverit
exsaturārit
exsaturāvisset
exsaturāsset
1st pl.exsaturēmusexsaturārēmusexsaturāverīmus
exsaturārīmus
exsaturāvissēmus
exsaturāssēmus
2nd pl.exsaturētisexsaturārētisexsaturāverītis
exsaturārītis
exsaturāvissētis
exsaturāssētis
3rd pl.exsaturentexsaturārentexsaturāverint
exsaturārint
exsaturāvissent
exsaturāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exsaturorexsaturābarexsaturābor
2nd sg.exsaturāris
exsaturāre
exsaturābāris
exsaturābāre
exsaturāberis
exsaturābere
3rd sg.exsaturāturexsaturābāturexsaturābitur
1st pl.exsaturāmurexsaturābāmurexsaturābimur
2nd pl.exsaturāminīexsaturābāminīexsaturābiminī
3rd pl.exsaturanturexsaturābanturexsaturābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exsaturerexsaturārer
2nd sg.exsaturēris
exsaturēre
exsaturārēris
exsaturārēre
3rd sg.exsaturēturexsaturārētur
1st pl.exsaturēmurexsaturārēmur
2nd pl.exsaturēminīexsaturārēminī
3rd pl.exsaturenturexsaturārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsaturāexsaturāre
pres. 2nd pl.exsaturāteexsaturāminī
fut. 2nd sg.exsaturātōexsaturātor
fut. 3rd sg.exsaturātōexsaturātor
fut. 2nd pl.exsaturātōte—
fut. 3rd pl.exsaturantōexsaturantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsaturāreexsaturārī
perfect infinitiveexsaturāvisse
exsaturāsse
exsaturātum esse
future infinitiveexsaturātūrum esseexsaturātum īrī
present participleexsaturāns—
perfect participle—exsaturātus
exsaturāta, exsaturātā, exsaturātae, exsaturātam, exsaturātārum, exsaturātās, exsaturātī, exsaturātōrum, exsaturātōs
future participleexsaturātūrus
exsaturātūra, exsaturātūrā, exsaturātūrae, exsaturātūram, exsaturātūrārum, exsaturātūrās, exsaturātūre, exsaturātūrī, exsaturātūrīs, exsaturātūrō, exsaturātūrōrum, exsaturātūrōs, exsaturātūrum
exsaturandus
exsaturanda, exsaturandā, exsaturandae, exsaturandam, exsaturandārum, exsaturandās, exsaturande, exsaturandīs, exsaturandōrum, exsaturandōs
gerundexsaturandī, exsaturandō, exsaturandumsupineexsaturātum, exsaturātū

ex-sătŭro (exat-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to satisfy completely, to satiate, sate (syn. explere; rare but class.): belua exsaturanda visceribus meis, Ov. M. 5, 19: quae exsaturata lubido hausit, Poët. ap. Cic. Tusc. 5, 35, 101: cum ejus cruciatu atque supplicio pascere oculos animumque exsaturare vellent, Cic. Verr. 2, 5, 26, § 65: odiis exsaturata quievi, Verg. A. 7, 298; Stat. Th. 6, 176; Amm. 14, 7, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexsaturō

Latin ex- Latin saturō Latin exsaturō From ex- + saturō (“to sate”).

Quick answers

What does exsaturō mean in Latin?
exsaturō, a verb, means “to satisfy, satiate”.
What are the principal parts of exsaturō?
exsaturō, exsaturāre, exsaturāvī, exsaturātum (first conjugation).
How do you pronounce exsaturō?
In classical Latin, [ɛksˈsa.tʊ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsaː.tu.ro].
Where does exsaturō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsaturō.