LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

exprōmō

exprōmō (present infinitive exprōmere, perfect active exprōmpsī, supine exprōmptum)
Classical[ɛkˈsproː.moː]Ecclesiastical[ekˈsprɔː.mo]

Meaning

  1. to take, fetch, bring or draw out or forth
  2. to exert, practise, exhibit, display, show forth
  3. to utter, disclose, reveal, declare, state, speak out
    [...] Ultrō flēns ipse vidēbar compellāre virum et maestās exprōmere vōcēs: [...].“[In my dream,] spontaneously weeping myself, I seemed to address [Hector] and to utter sorrowful words: ….”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.279–280

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exprōmōexprōmēbamexprōmamexprōmpsīexprōmpseramexprōmpserō
2nd sg.exprōmisexprōmēbāsexprōmēsexprōmpsistīexprōmpserāsexprōmpseris
3rd sg.exprōmitexprōmēbatexprōmetexprōmpsitexprōmpseratexprōmpserit
1st pl.exprōmimusexprōmēbāmusexprōmēmusexprōmpsimusexprōmpserāmusexprōmpserimus
2nd pl.exprōmitisexprōmēbātisexprōmētisexprōmpsistisexprōmpserātisexprōmpseritis
3rd pl.exprōmuntexprōmēbantexprōmentexprōmpsērunt
exprōmpsēre
exprōmpserantexprōmpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exprōmamexprōmeremexprōmpserimexprōmpsissem
2nd sg.exprōmāsexprōmerēsexprōmpserīsexprōmpsissēs
3rd sg.exprōmatexprōmeretexprōmpseritexprōmpsisset
1st pl.exprōmāmusexprōmerēmusexprōmpserīmusexprōmpsissēmus
2nd pl.exprōmātisexprōmerētisexprōmpserītisexprōmpsissētis
3rd pl.exprōmantexprōmerentexprōmpserintexprōmpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exprōmorexprōmēbarexprōmar
2nd sg.exprōmeris
exprōmere
exprōmēbāris
exprōmēbāre
exprōmēris
exprōmēre
3rd sg.exprōmiturexprōmēbāturexprōmētur
1st pl.exprōmimurexprōmēbāmurexprōmēmur
2nd pl.exprōmiminīexprōmēbāminīexprōmēminī
3rd pl.exprōmunturexprōmēbanturexprōmentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exprōmarexprōmerer
2nd sg.exprōmāris
exprōmāre
exprōmerēris
exprōmerēre
3rd sg.exprōmāturexprōmerētur
1st pl.exprōmāmurexprōmerēmur
2nd pl.exprōmāminīexprōmerēminī
3rd pl.exprōmanturexprōmerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exprōmeexprōmere
pres. 2nd pl.exprōmiteexprōmiminī
fut. 2nd sg.exprōmitōexprōmitor
fut. 3rd sg.exprōmitōexprōmitor
fut. 2nd pl.exprōmitōte—
fut. 3rd pl.exprōmuntōexprōmuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexprōmereexprōmī
perfect infinitiveexprōmpsisseexprōmptum esse
future infinitiveexprōmptūrum esseexprōmptum īrī
present participleexprōmēns—
perfect participle—exprōmptus
exprōmpta, exprōmptā, exprōmptae, exprōmptam, exprōmptārum, exprōmptās, exprōmpte, exprōmptī, exprōmptīs, exprōmptō, exprōmptōrum, exprōmptōs
future participleexprōmptūrus
exprōmptūra, exprōmptūrā, exprōmptūrae, exprōmptūram, exprōmptūrārum, exprōmptūrās, exprōmptūre, exprōmptūrī, exprōmptūrīs, exprōmptūrō, exprōmptūrōrum, exprōmptūrōs, exprōmptūrum
exprōmendus
exprōmundus, exprōmenda, exprōmendā, exprōmendae, exprōmendam, exprōmendārum, exprōmendās, exprōmende, exprōmendīs, exprōmendōrum, exprōmendōs
gerundexprōmendī, exprōmendō, exprōmendumsupineexprōmptum, exprōmptū

ex-prōmo, mpsi (msi), mptum (mtum), 3, v. a.,
I. to take out or forth, to draw out, fetch out, bring forth (syn. proferre).
I. Lit. (rare): heminas octo in urceum, Plaut. Mil. 3, 2, 18: mox inde sensim ad mandendum manibus expromit, Plin. 10, 72, 93, § 199: maestas voces, Verg. A. 2, 280.—
II. Trop., to show forth, discover, exert, practise, exhibit, display (class.; syn. proferre).
A. In gen.: exprome benignum ex tete ingenium, Plaut. Mil. 4, 2, 64; cf.: quidquid est incoctum non expromet, bene coctum dabit, id. ib. 2, 2, 53: supplicia in civis Romanos, Cic. Verr. 2, 5, 53, § 139: in meo inimico crudelitatem exprompsisti tuam, id. Mil. 13, 33: vim eloquentiae in ea causa, id. Or. 36, 125: omnem industriam vitae et vigilandi laborem in antelucanis cenis, id. Cat. 2, 10, 22: suum odium, id. Att. 2, 12, 2: sed quid ego vestram crudelitatem expromo, id. Dom. 23, 60: vel hilarissimum convivam hinc indidem expromam tibi, I'll show myself to you, Plaut. Mil. 3, 1, 72. (In Plaut. Bacch. 4, 4, 9, promat, v. Ritschl ad h. l.)—
B. In partic., of speech, to utter, disclose, declare, state (syn.: exponere, narrare, etc.): occulta apud amicum, Ter. Heaut. 3, 3, 14: sed jam exprome, si placet, istas leges de religione, Cic. Leg. 2, 7, 17: sententiam, Tac. A. 12, 9: multas mente querelas, Cat. 64, 223: causas, Ov. F. 3, 725 et saep.—With acc. and inf. or rel.-clause as object: expromit, repertum in agro suo specum altitudine immensa, Tac. A. 16, 1: quid in quamque sententiam dici possit, expromere, Cic. Div. 2, 72, 150: expromerent, quid sentirent, Liv. 29, 1, 7: indignationem expromens, Vell. 2, 19.—Hence, expromptus, a, um, P. a., ready, at hand: nunc opus est tua mihi exprompta malitia atque astutia, Ter. And. 4, 3, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexprōmō

Latin ex- Latin prōmō Latin exprōmō From ex- (“out of, from”) + prōmō (“bring or draw out or forth”).

Quick answers

What does exprōmō mean in Latin?
exprōmō, a verb, means “to take, fetch, bring or draw out or forth; to exert, practise, exhibit, display, show forth; to utter, disclose, reveal, declare, state, speak out”.
What are the principal parts of exprōmō?
exprōmō, exprōmere, exprōmpsī, exprōmptum (third conjugation).
How do you pronounce exprōmō?
In classical Latin, [ɛkˈsproː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈsprɔː.mo].
Where does exprōmō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exprōmō.