noun · masculinethird declension
explicātor
explicātor m (genitive explicātōris)
Classical[ɛk.splɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[ek.spliˈkaː.tor]
Meaning
- an expounder, explainer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | explicātor explicātrīx | explicātōrēs explicātrīcēs |
| genitive | explicātōris explicātrīcis | explicātōrum explicātrīcum |
| dative | explicātōrī explicātrīcī | explicātōribus explicātrīcibus |
| accusative | explicātōrem explicātrīcem | explicātōrēs explicātrīcēs |
| ablative | explicātōre explicātrīce | explicātōribus explicātrīcibus |
| vocative | explicātor explicātrīx | explicātōrēs explicātrīcēs |
explĭcātor, ōris, m. id.,
I. an expounder, explainer (Ciceron.):
rerum explicator prudens, severus, gravis, Cic. Or. 9, 31; id. Inv. 2, 2, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
explicātor ōris, m
explico, an expounder, explainer : rerum.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexplicātor
Latin ex- Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin explicō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin explicātor From explicō (“to unfurl, unfold, arrange”) + -tor (“-or”, agent-noun forming suffix).