LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exōrnō

exōrnō (present infinitive exōrnāre, perfect active exōrnāvī, supine exōrnātum)
Classical[ɛkˈsoːr.noː]Ecclesiastical[eɡˈzɔr.no]

Meaning

  1. to equip, furnish, supply, provide
  2. to adorn, embellish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exōrnōexōrnābamexōrnābōexōrnāvīexōrnāveramexōrnāverō
exornārō
2nd sg.exōrnāsexōrnābāsexōrnābisexōrnāvistī
exornāstī
exōrnāverās
exornārās
exōrnāveris
3rd sg.exōrnatexōrnābatexōrnābitexōrnāvitexōrnāverat
exornārat
exōrnāverit
exornārit
1st pl.exōrnāmusexōrnābāmusexōrnābimusexōrnāvimusexōrnāverāmusexōrnāverimus
exornārimus
2nd pl.exōrnātisexōrnābātisexōrnābitisexōrnāvistis
exornāstis
exōrnāverātis
exornārātis
exōrnāveritis
exornāritis
3rd pl.exōrnantexōrnābantexōrnābuntexōrnāvērunt
exōrnāvēre, exornārunt
exōrnāverant
exornārant
exōrnāverint
exornārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exōrnemexōrnāremexōrnāverim
exornārim
exōrnāvissem
exornāssem
2nd sg.exōrnēsexōrnārēsexōrnāverīsexōrnāvissēs
exornāssēs
3rd sg.exōrnetexōrnāretexōrnāverit
exornārit
exōrnāvisset
exornāsset
1st pl.exōrnēmusexōrnārēmusexōrnāverīmus
exornārīmus
exōrnāvissēmus
exornāssēmus
2nd pl.exōrnētisexōrnārētisexōrnāverītis
exornārītis
exōrnāvissētis
exornāssētis
3rd pl.exōrnentexōrnārentexōrnāverint
exornārint
exōrnāvissent
exornāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exōrnorexōrnābarexōrnābor
2nd sg.exōrnāris
exōrnāre
exōrnābāris
exōrnābāre
exōrnāberis
exōrnābere
3rd sg.exōrnāturexōrnābāturexōrnābitur
1st pl.exōrnāmurexōrnābāmurexōrnābimur
2nd pl.exōrnāminīexōrnābāminīexōrnābiminī
3rd pl.exōrnanturexōrnābanturexōrnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exōrnerexōrnārer
2nd sg.exōrnēris
exōrnēre
exōrnārēris
exōrnārēre
3rd sg.exōrnēturexōrnārētur
1st pl.exōrnēmurexōrnārēmur
2nd pl.exōrnēminīexōrnārēminī
3rd pl.exōrnenturexōrnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exōrnāexōrnāre
pres. 2nd pl.exōrnāteexōrnāminī
fut. 2nd sg.exōrnātōexōrnātor
fut. 3rd sg.exōrnātōexōrnātor
fut. 2nd pl.exōrnātōte—
fut. 3rd pl.exōrnantōexōrnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexōrnāreexōrnārī
exōrnārier
perfect infinitiveexōrnāvisse
exornāsse
exōrnātum esse
future infinitiveexōrnātūrum esseexōrnātum īrī
present participleexōrnāns—
perfect participle—exōrnātus
exōrnāta, exōrnātā, exōrnātae, exōrnātam, exōrnātārum, exōrnātās, exōrnātī, exōrnātōrum, exōrnātōs
future participleexōrnātūrus
exōrnātūra, exōrnātūrā, exōrnātūrae, exōrnātūram, exōrnātūrārum, exōrnātūrās, exōrnātūre, exōrnātūrī, exōrnātūrīs, exōrnātūrō, exōrnātūrōrum, exōrnātūrōs, exōrnātūrum
exōrnandus
exōrnanda, exōrnandā, exōrnandae, exōrnandam, exōrnandārum, exōrnandās, exōrnande, exōrnandīs, exōrnandōrum, exōrnandōs
gerundexōrnandī, exōrnandō, exōrnandumsupineexōrnātum, exōrnātū

ex-orno, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to fit out, equip, furnish, supply with any thing.
I. In gen. (rare; not in Cic.): nullae magis res duae plus negoti habent (sc. quam navis et mulier) forte si occeperis exornare, to give them an outfit, Plaut. Poen. 1, 2, 3 sq.: dum vicinitatem armis exornat, Sall. C. 36, 1; so, classem, Just. 5, 6: aliquem veste, nummis, familia, Phaedr. 4, 22, 23; cf.: is homo exornetur graphice in peregrinum modum, be fitted out, dressed, Plaut. Trin. 3, 3, 38: rebus paratis atque exornatis nuptiis, set out, arranged, id. Aul. 4, 10, 54: convivium omni opulentiā, Sall. J. 85, 39: aciem, id. ib. 52, 5.—Absol.: consul omnibus exploratis, credo dis fretus ... tamen pro rei copia satis providenter exornat, provides, Sall. J. 90, 1 Kritz. —Transf.: hominem exornavit, mulierem qui abduceret, has employed, fitted out, Plaut. Ps. 4, 7, 110 Ritschl N. cr.; cf.: utrum aliquem exornari oportuit, qui istaec prohiberet, Auct. Her. 4, 15, 22 fin.—
II. Pregn., to deck out, adorn, embellish (the class. signif. of the word).
A. Lit.: ea signa emere soleo, quae ad similitudinem gymnasiorum exornent mihi in palaestra locum, Cic. Fam. 7, 23, 2; cf.: domum ejus exornatam atque instructam iste reddiderat nudam atque inanem, Cic. Verr. 2, 2, 34, § 84: triclinium ample magnificeque, id. ib. 2, 4, 27, § 62: aliquem veste regia, Curt. 8, 13 fin.: tibi me exorno ut placeam, Plaut. Most. 1, 3, 135; cf. id. Stich. 5, 4, 3; id. Trin. 4, 2, 15.—Transf., comically: adeo exornatum dabo, adeo depexum, ut dum vivat, meminerit mei, I'll give him such a dressing, i. e. beating, Ter. Heaut. 5, 1, 77.—
B. Trop.: quin tu te exornas moribus lepidis? Plaut. Most. 1, 3, 12: Pythagoras exornavit eam Graeciam, quae magna dicta est, praestantissimis artibus, Cic. Tusc. 5, 4, 10; cf.: philosophiam falsa gloria, id. ib. 2, 5, 12; and: L. Fulvius eodem honore (i. e. consulatu) exornatus, Plin. 7, 43, 44, § 136: ad illustrandam atque exornandam orationem, Cic. de Or. 3, 38, 152; cf.: mea ratio in dicendo haec esse solet, ut boni quod habeat, id amplectar, exornem, exaggerem, etc., id. ib. 2, 72, 292: quid exornamus philosophiam? aut quid ejus nomine gloriosi sumus? set off with praises, extol, id. Tusc. 2, 14, 33.—
III. To despoil of ornament, Tert. Cult. Fem. 2, 9. —Hence, exornātus, a, um, P. a., decked out, adorned (rare): candide vestitus, laute exornatusque, Plaut. Cas. 4, 1, 10: cithara exornatissima, Auct. Her. 4, 47, 60: ornatu nullo potest exornatior esse, Poët. in Anth. Lat. 1, 692 Burm.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexōrnō

Latin ex- Latin ōrnō Latin exōrnō From ex- + ōrnō (“to furnish, equip, or prepare”, “to adorn, ornament, or decorate”, fig. “to honour, commend, or praise”).

Descendants
  • Portugueseexornar
  • Spanishexornar

In English words that came into English from exōrnō

  • exornationexornatio

Quick answers

What does exōrnō mean in Latin?
exōrnō, a verb, means “to equip, furnish, supply, provide; to adorn, embellish”.
What are the principal parts of exōrnō?
exōrnō, exōrnāre, exōrnāvī, exōrnātum (first conjugation).
How do you pronounce exōrnō?
In classical Latin, [ɛkˈsoːr.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡˈzɔr.no].
Where does exōrnō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exōrnō.