LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, deponent

exorior

exorior (present infinitive exorīrī, perfect active exortus sum)
Classical[ɛkˈsɔ.ri.ɔr]Ecclesiastical[eɡˈzɔː.ri.or]

Meaning

  1. deponentto come out or forth, appear
    exoriare, aliquis nostris ex ossibus ultorarise from my ashes unknown avenger!29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.625
    quin luctu in ipso luctus exoritur novus2018 translation by John G. Fitch Even in the midst of grief new grief arisesc. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Oedipus 62
  2. deponentto have one's spirits lifted
    ego enim nunc primum paulum exorior, et maxime quidem iis litteris quae Roma adferuntur de Domitio, de Picentium cohortibus1999 translation by D. R. Shackleton Bailey I am plucking up spirit a little now for the first time, chiefly because of the letters I am getting from Rome about Domitius and the Picene cohorts68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 150
  3. deponentto become
  4. deponentto begin

Conjugation deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exoriorexoriēbarexoriar———
2nd sg.exoreris
exorere, exorīris
exoriēbāris
exoriēbāre
exoriēris
exoriēre
———
3rd sg.exoriturexoriēbāturexoriētur———
1st pl.exorimurexoriēbāmurexoriēmur———
2nd pl.exoriminīexoriēbāminīexoriēminī———
3rd pl.exoriunturexoriēbanturexorientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exoriarexorīrer
exorerer
——
2nd sg.exoriāris
exoriāre
exorīrēris
exorīrēre, exorerēris, exorerēre
——
3rd sg.exoriāturexorīrētur
exorerētur
——
1st pl.exoriāmurexorīrēmur
exorerēmur
——
2nd pl.exoriāminīexorīrēminī
exorerēminī
——
3rd pl.exorianturexorīrentur
exorerentur
——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exorere—
pres. 2nd pl.exoriminī—
fut. 2nd sg.exoritor—
fut. 3rd sg.exoritor—
fut. 3rd pl.exoriuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexorīrī—
perfect infinitiveexortum esse—
future infinitiveexoritūrum esse—
present participleexoriēns—
perfect participleexortus
exorta, exortā, exortae, exortam, exortārum, exortās, exorte, exortī, exortīs, exortō, exortōrum, exortōs
—
future participleexoritūrus
exoritūra, exoritūrā, exoritūrae, exoritūram, exoritūrārum, exoritūrās, exoritūre, exoritūrī, exoritūrīs, exoritūrō, exoritūrōrum, exoritūrōs, exoritūrum
exoriendus
exoriundus, exorienda, exoriendā, exoriendae, exoriendam, exoriendārum, exoriendās, exoriende, exoriendīs, exoriendōrum, exoriendōs
gerundexoriendī, exoriendō, exoriendumsupineexortum, exortū

ex-ŏrĭor, ortus, 3 and 4 (
I. part. fut. act. exorturus, Aug. Civ. D. 17, 14 fin.—The praes. indic. and imperf. subj. acc. to the third conj.: exoritur, Lucr. 1, 23; Verg. A. 2, 313; Ov. F. 4, 904 al.: exoreretur, Lucr. 2, 507; cf. id. 1, 108; Liv. 27, 27, 3. —Imper.: exorere, Ter. Hec. 2, 1, 16—v. orior), v. dep. n., to come out or forth, to spring up (esp. suddenly, unexpectedly), to rise (class.).
I. In gen.
A. Lit.: post solstitium Canicula exoritur, Cic. Div. 2, 44, 93: exoriens sol, Verg. G. 1, 438; cf.: jubare exorto, id. A. 4, 130: tu sola exorere, quae, etc., spring up, start up, Ter. Hec. 2, 1, 16; cf. Lucr. 1, 124; and Cic. Deiot. 1, 3.—
b. Part. praes. subst., exoriens (sc. sol), the rising sun, the morning (very rare): qua venit exoriens, qua deficit, Prop. 3, 5, 27 (4, 4, 27 M.).—To designate a cardinal point, the orient, east: plantaria facito ab exoriente, Col. Arb. 3, 3.—
B. Trop.: exoritur Antipatri ratio ex altera parte, springs, arises, Cic. Off. 3, 12, 52: lex Julia de vi adversus eos exoritur, qui vim commiserint, Just. Inst. 4, 18, 8: ego nunc paulum exorior, et maxime quidem iis litteris, etc., recover myself, Cic. Att. 7, 26, 1.—
II. In partic., to arise, proceed, originate, begin, appear, become.
A. Lit.: (Nilus) exoriens penitus media ab regione diei, arising, proceeding, Lucr. 6, 723: e terraque exorta repente arbusta salirent, id. 1, 187; cf. ib. 180: ipse novas assignationes instituit et repentinus Sulla nobis exoritur, arises, appears, Cic. Agr. 3, 3, 10; cf.: sic repente anuli beneficio rex exortus est Lydiae (Gyges), became, id. Off. 3, 9, 38: exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor, Verg. A. 4, 625.—
B. Trop.: honestum, quod ex virtutibus exoritur, Cic. Fin. 5, 23, 64; cf.: horum (decemvirum) ex injustitia subito exorta est maxima perturbatio, id. Rep. 2, 37: tot bella repente aliis ex locis exorta sunt, started up, arose, Liv. 31, 40, 7 Drak.: a Myrrhina haec sunt exorta omnia, proceeded from, are owing to, Ter. Hec. 4, 4, 10: exorti utero dolores, Plaut. Am. 5, 1, 40: subito exorta est nefaria Catonis promulgatio, Cic. Fam. 1, 5, 2; Caes. B. C. 2, 12, 4: id cum contingit, amor exoriatur necesse est, Cic. Lael 14, 48: amicitias exorta aliqua offensione dirumpimus, id. ib. 22, 85: exoritur trepidos inter discordia cives, Verg. A. 12, 583; cf. id. ib. 2, 313; 3, 128: de Praenestinorum defectione fama, Liv. 6, 21, 9 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexorior

Latin ex- Proto-Indo-European *h₃er-der. Proto-Italic *oriōr Latin orior Latin exorior From ex- + orior.

Quick answers

What does exorior mean in Latin?
exorior, a verb, means “to come out or forth, appear; to become; to begin”.
What are the principal parts of exorior?
exorior, exorīrī (third (-iō variant) conjugation, deponent).
How do you pronounce exorior?
In classical Latin, [ɛkˈsɔ.ri.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡˈzɔː.ri.or].
Where does exorior come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exorior.