verbfirst conjugation
exorbitō
exorbitō (present infinitive exorbitāre, perfect active exorbitāvī, supine exorbitātum)
Classical[ɛkˈsɔr.bɪ.toː]Ecclesiastical[eɡˈzɔr.bi.to]
Meaning
- to go off the track, deviate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exorbitō | exorbitābam | exorbitābō | exorbitāvī | exorbitāveram | exorbitāverō |
| 2nd sg. | exorbitās | exorbitābās | exorbitābis | exorbitāvistī | exorbitāverās | exorbitāveris |
| 3rd sg. | exorbitat | exorbitābat | exorbitābit | exorbitāvit | exorbitāverat | exorbitāverit |
| 1st pl. | exorbitāmus | exorbitābāmus | exorbitābimus | exorbitāvimus | exorbitāverāmus | exorbitāverimus |
| 2nd pl. | exorbitātis | exorbitābātis | exorbitābitis | exorbitāvistis | exorbitāverātis | exorbitāveritis |
| 3rd pl. | exorbitant | exorbitābant | exorbitābunt | exorbitāvērunt exorbitāvēre | exorbitāverant | exorbitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exorbitem | exorbitārem | exorbitāverim | exorbitāvissem |
| 2nd sg. | exorbitēs | exorbitārēs | exorbitāverīs | exorbitāvissēs |
| 3rd sg. | exorbitet | exorbitāret | exorbitāverit | exorbitāvisset |
| 1st pl. | exorbitēmus | exorbitārēmus | exorbitāverīmus | exorbitāvissēmus |
| 2nd pl. | exorbitētis | exorbitārētis | exorbitāverītis | exorbitāvissētis |
| 3rd pl. | exorbitent | exorbitārent | exorbitāverint | exorbitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exorbitor | exorbitābar | exorbitābor |
| 2nd sg. | exorbitāris exorbitāre | exorbitābāris exorbitābāre | exorbitāberis exorbitābere |
| 3rd sg. | exorbitātur | exorbitābātur | exorbitābitur |
| 1st pl. | exorbitāmur | exorbitābāmur | exorbitābimur |
| 2nd pl. | exorbitāminī | exorbitābāminī | exorbitābiminī |
| 3rd pl. | exorbitantur | exorbitābantur | exorbitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exorbiter | exorbitārer |
| 2nd sg. | exorbitēris exorbitēre | exorbitārēris exorbitārēre |
| 3rd sg. | exorbitētur | exorbitārētur |
| 1st pl. | exorbitēmur | exorbitārēmur |
| 2nd pl. | exorbitēminī | exorbitārēminī |
| 3rd pl. | exorbitentur | exorbitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exorbitā | exorbitāre |
| pres. 2nd pl. | exorbitāte | exorbitāminī |
| fut. 2nd sg. | exorbitātō | exorbitātor |
| fut. 3rd sg. | exorbitātō | exorbitātor |
| fut. 2nd pl. | exorbitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exorbitantō | exorbitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exorbitāre | exorbitārī |
| perfect infinitive | exorbitāvisse | exorbitātum esse |
| future infinitive | exorbitātūrum esse | exorbitātum īrī |
| present participle | exorbitāns exorbitante, exorbitantem, exorbitantēs, exorbitantī, exorbitantia, exorbitantibus, exorbitantis, exorbitantīs, exorbitantium | — |
| perfect participle | — | exorbitātus |
| future participle | exorbitātūrus | exorbitandus |
gerundexorbitandī, exorbitandō, exorbitandumsupineexorbitātum, exorbitātū
ex-orbĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [orbita] (post-class.).
I. Neutr., to go out of the track, to deviate.
A. Lit.:
exorbitantes boves, qui vehiculum trahebant, Aug. Civ. D. 22, 8 med.: stellis exorbitare a praestitutis itineribus non licet, Lact. 2, 5, 12.—B. Trop.:
a regula, Tert. adv. Marc. 3, 2: a catholicae fidei regulis, Sid. Ep. 8, 11 fin.—II. Act., to turn out of the track, turn aside; trop.:
animum a tramite, Sid. Ep. 5, 16.Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexorbitō
Latin ex- Proto-Indo-European *h₃erbʰ-der. Latin orbita Latin exorbitō From ex- + orbita (“track”).
Descendants
- Italianesorbitare
- Englishexorbitant