LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

exitiābilis

exitiābilis (neuter exitiābile)
Classical[ɛk.sɪ.tiˈaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[eɡ.zit.t͡siˈaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationdestructive
    īra exitiābilisdestructive anger
  2. two terminationdeadly, fatal

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeexitiābilisexitiābilisexitiābile
genitiveexitiābilisexitiābilisexitiābilis
dativeexitiābilīexitiābilīexitiābilī
accusativeexitiābilemexitiābilemexitiābile
ablativeexitiābilīexitiābilīexitiābilī
vocativeexitiābilisexitiābilisexitiābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeexitiābilēsexitiābilēsexitiābilia
genitiveexitiābiliumexitiābiliumexitiābilium
dativeexitiābilibusexitiābilibusexitiābilibus
accusativeexitiābilīs
exitiābilēs
exitiābilīs
exitiābilēs
exitiābilia
ablativeexitiābilibusexitiābilibusexitiābilibus
vocativeexitiābilēsexitiābilēsexitiābilia

exĭtĭābĭlis, e, adj. exitium,
I. destructive, fatal, deadly (rare but class.): exitiabilem illi faciam diem, Plaut. Ep. 4, 2, 36: bellum suis civibus, * Cic. Att. 10, 4, 3; so, bellum, Eutr. 9, 7: tyrannus, Liv. 29, 17, 19: clades, Suet. Aug. 23: discordiae, id. Claud. 25: reipublicae, Tac. H. 2, 69: morbus, id. A. 16, 5: fames, Vell. 2, 112, 3: telum, Ov. M. 6, 257: animus in suos, Tac. A. 6, 24: superstitio, id. ib. 15, 44.—Adv.: exĭtĭā-bĭlĭter, perniciously, fatally, August. Civ. D. 1, 17.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin -ābilis Latin exitiābilis From exitium (“destruction”, “ruin”) + -ābilis (adjectival suffix).

Quick answers

What does exitiābilis mean in Latin?
exitiābilis, a adjective, means “destructive; deadly, fatal”.
How do you pronounce exitiābilis?
In classical Latin, [ɛk.sɪ.tiˈaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡ.zit.t͡siˈaː.bi.lis].