noun · neutersecond declension
exercitium
exercitium n (genitive exercitiī or exercitī)
Classical[ɛk.sɛrˈkɪ.ti.ũː]Ecclesiastical[eɡ.zerˈt͡ʃit.t͡si.um]
Meaning
- neuterexercise, practice
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exercitium | exercitia |
| genitive | exercitiī exercitī | exercitiōrum |
| dative | exercitiō | exercitiīs |
| accusative | exercitium | exercitia |
| ablative | exercitiō | exercitiīs |
| vocative | exercitium | exercitia |
exercĭtĭum, ii, n. id.,
I. exercise (postAug.; not in Cic. and Caes.): frequentibus exercitiis praeparare milites ad proelia, Sall. Fragm. ap. Veg. Mil. 1, 9 fin.:
equitum, Tac. A. 2, 55; cf. Vell. 2, 109: aliarum quoque rerum vel studio vel exercitio eum teneri, Gell. 3, 1, 12: in exercitiis disci, i. e. plays, Vulg. 2 Macc. 4, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
exercitium ī, n
exerceo, training, exercise : equitum, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexercitium
Latin ex- Proto-Indo-European *h₂erk- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *h₂orkéyeti Proto-Italic *arkeō Latin arceō Latin exerceō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin exercitium From exerceō (“to keep busy, work at”) + -ium.
Descendants
- Catalanexercici
- Frenchexercice
- Italianesercizio
- Englishexercisefrom Old French exercise
- Portugueseexercício
- Romanianexercițiu
- Spanishejercicio
- Esperantoekzercado
- Galicianexercicio
- Ligurianesercìçio