adjectivethird-declension two-termination adjective
excūsābilis
excūsābilis (neuter excūsābile, comparative excūsābilior, adverb excūsābiliter)
Classical[ɛk.skuːˈsaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ek.skuˈs̬aː.bi.lis]
Meaning
- two terminationexcusable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | excūsābilis | excūsābilis | excūsābile |
| genitive | excūsābilis | excūsābilis | excūsābilis |
| dative | excūsābilī | excūsābilī | excūsābilī |
| accusative | excūsābilem | excūsābilem | excūsābile |
| ablative | excūsābilī | excūsābilī | excūsābilī |
| vocative | excūsābilis | excūsābilis | excūsābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | excūsābilēs | excūsābilēs | excūsābilia |
| genitive | excūsābilium | excūsābilium | excūsābilium |
| dative | excūsābilibus | excūsābilibus | excūsābilibus |
| accusative | excūsābilīs excūsābilēs | excūsābilīs excūsābilēs | excūsābilia |
| ablative | excūsābilibus | excūsābilibus | excūsābilibus |
| vocative | excūsābilēs | excūsābilēs | excūsābilia |
excūsābĭlis (excuss-), e, adj. excuso,
I. that may be excused, excusable (very rare;
not in Cic.): delicti pars, Ov. P. 1, 7, 41.—Comp.: error, Val. Max. 8, 11, 4.— Adv.: excūsābĭlĭter, excusably, Alcim. Avit. Homil. Fragm. 2.—Comp.: excusabilius peccat, Aug. Trin. 17, 15 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
excūsābilis e, adj.
excuso, that may be excused, excusable : delicti pars, O.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin excūsābilis From excūsō (“to excuse”) + -bilis.