LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

excolō

excolō (present infinitive excolere, perfect active excoluī, supine excultum)
Classical[ˈɛk.skɔ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈɛk.sko.lo]

Meaning

  1. to tend or cultivate (figurative)
  2. to improve or perfect
  3. to honour

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.excolōexcolēbamexcolamexcoluīexcolueramexcoluerō
2nd sg.excolisexcolēbāsexcolēsexcoluistīexcoluerāsexcolueris
3rd sg.excolitexcolēbatexcoletexcoluitexcolueratexcoluerit
1st pl.excolimusexcolēbāmusexcolēmusexcoluimusexcoluerāmusexcoluerimus
2nd pl.excolitisexcolēbātisexcolētisexcoluistisexcoluerātisexcolueritis
3rd pl.excoluntexcolēbantexcolentexcoluērunt
excoluēre
excoluerantexcoluerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.excolamexcoleremexcoluerimexcoluissem
2nd sg.excolāsexcolerēsexcoluerīsexcoluissēs
3rd sg.excolatexcoleretexcolueritexcoluisset
1st pl.excolāmusexcolerēmusexcoluerīmusexcoluissēmus
2nd pl.excolātisexcolerētisexcoluerītisexcoluissētis
3rd pl.excolantexcolerentexcoluerintexcoluissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.excolorexcolēbarexcolar
2nd sg.excoleris
excolere
excolēbāris
excolēbāre
excolēris
excolēre
3rd sg.excoliturexcolēbāturexcolētur
1st pl.excolimurexcolēbāmurexcolēmur
2nd pl.excoliminīexcolēbāminīexcolēminī
3rd pl.excolunturexcolēbanturexcolentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.excolarexcolerer
2nd sg.excolāris
excolāre
excolerēris
excolerēre
3rd sg.excolāturexcolerētur
1st pl.excolāmurexcolerēmur
2nd pl.excolāminīexcolerēminī
3rd pl.excolanturexcolerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.excoleexcolere
pres. 2nd pl.excoliteexcoliminī
fut. 2nd sg.excolitōexcolitor
fut. 3rd sg.excolitōexcolitor
fut. 2nd pl.excolitōte—
fut. 3rd pl.excoluntōexcoluntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexcolereexcolī
perfect infinitiveexcoluisseexcultum esse
future infinitiveexcultūrum esseexcultum īrī
present participleexcolēns—
perfect participle—excultus
exculta, excultā, excultae, excultam, excultārum, excultās, exculte, excultī, excultīs, excultō, excultōrum, excultōs
future participleexcultūrus
excultūra, excultūrā, excultūrae, excultūram, excultūrārum, excultūrās, excultūre, excultūrī, excultūrīs, excultūrō, excultūrōrum, excultūrōs, excultūrum
excolendus
excolundus, excolenda, excolendā, excolendae, excolendam, excolendārum, excolendās, excolende, excolendīs, excolendōrum, excolendōs
gerundexcolendī, excolendō, excolendumsupineexcultum, excultū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

animum, ingenium excolere (not colere)
to cultivate the mind.
omni vita atque victu excultum atque expolitum esse (Brut. 25. 95)
to have attained to a high degree of culture.

ex-cŏlo, cŏlŭi, cultum, 3, v. a.,
I. to work carefully, to tend, cultivate.
I. Lit. (very rare, and mostly post-Aug.): vineas, Plin. 14, 4, 5, § 48; cf. rura, Claud. ap. Eutr. 2, 196: victum hominum (boves), Plin. 8, 47, 72, § 187: lanas rudes, i. e. to spin fine, Ov. A. A. 2, 220.—
B. Transf., in gen., to improve, polish, adorn, perfect: marmora, quibus solum, quibus parietes excolantur, Plin. Ep. 9, 39, 3; Plin. 35, 10, 37, § 118; cf.: praetoria xystis et nemoribus, Suet. Aug. 72: urbem adeo, ut jure sit gloriatus marmoream se relinquere, id. ib. 28: aedificium, Dig. 7, 1, 44: fructuarius excolere quod invenit potest, qualitate aedium non immutata, ib. 7, 1, 13, § 7: vagos resecare capillos Doctus et hirsutas excoluisse genas, Mart. 6, 52, 4: triumphum, Plin. 35, 11, 40, § 135: tumulum in tropaei modum, Flor. 4, 12: legionarii injecere flammae arma sua, quibus exculti funus celebrabant, Suet. Caes. 84.—
II. Trop.
A. To improve, ennoble, refine, perfect (the class. signif. of the word): nihil tam horridum, tam incultum, quod non splendescat oratione et tamquam excolatur, Cic. Parad. prooem. § 3: C. Tuditanus omni vita atque victu excultus atque expolitus, id. Brut. 25, 95; cf.: mansuefactus et excultus, id. Tusc. 1, 25, 62: ex agresti immanique vita exculti ad humanitatem et mitigati sumus, id. Leg. 2, 14, 36: excultus doctrinā, id. Tusc. 1, 2, 4; cf. id. ib. 4, 38, 84; Ov. Tr. 4, 10, 15: animos doctrina, Cic. Arch. 6, 12: ingenia disciplinā exculta, id. Or. 15, 48: aetas exculta, id. Rep. 2, 10: quibus rebus exculta hominum vita tantum distat a victu et cultu bestiarum, id. Off. 2, 4, 15: inventas aut qui vitam excoluere per artes, Verg. A. 6, 663: an victus hominum Atheniensium beneficio excoli potuit, oratio non potuit? Cic. Or. 9, 31; so, mores aut studia, Quint. 4 praef. § 3: mores studiis, id. 12, 2, 1; 12, 3, 1; Gell. 13, 5, 2: orationem, Quint. 8, 3, 86; Tac. Or. 22: excultae cujusdam elegantiae, Quint. 6, 3, 20.—
B. Of persons, to honor (poet., and very rare, for the class. colere): deos, Phaedr. 4, 11, 10: aliquem, Ov. Pont. 1, 7, 59.
ex-cōlo, āre, v. a.,
I. to strain out (post-class.): acetum, Pall. Jun. 8, 1: culicem, Vulg. Matt. 23, 24.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexcolō

Latin ex- Latin colō Latin excolō From ex- + colō.

Quick answers

What does excolō mean in Latin?
excolō, a verb, means “to tend or cultivate (figurative); to improve or perfect; to honour”.
What are the principal parts of excolō?
excolō, excolere, excoluī, excultum (third conjugation).
How do you pronounce excolō?
In classical Latin, [ˈɛk.skɔ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛk.sko.lo].
Where does excolō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin excolō.