verbfirst conjugation
excōgitō
excōgitō (present infinitive excōgitāre, perfect active excōgitāvī, supine excōgitātum)
Classical[ɛkˈskoː.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[ekˈskɔː.d͡ʒi.to]
Meaning
- to contrive, devise or invent (by thinking)
- to think up or create out of nothing
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | excōgitō | excōgitābam | excōgitābō | excōgitāvī | excōgitāveram | excōgitāverō excōgitārō |
| 2nd sg. | excōgitās | excōgitābās | excōgitābis | excōgitāvistī excōgitāstī | excōgitāverās excōgitārās | excōgitāveris |
| 3rd sg. | excōgitat | excōgitābat | excōgitābit | excōgitāvit | excōgitāverat excōgitārat | excōgitāverit excōgitārit |
| 1st pl. | excōgitāmus | excōgitābāmus | excōgitābimus | excōgitāvimus | excōgitāverāmus | excōgitāverimus excōgitārimus |
| 2nd pl. | excōgitātis | excōgitābātis | excōgitābitis | excōgitāvistis excōgitāstis | excōgitāverātis excōgitārātis | excōgitāveritis excōgitāritis |
| 3rd pl. | excōgitant | excōgitābant | excōgitābunt | excōgitāvērunt excōgitāvēre, excōgitārunt | excōgitāverant excōgitārant | excōgitāverint excōgitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | excōgitem | excōgitārem | excōgitāverim excōgitārim | excōgitāvissem excōgitāssem |
| 2nd sg. | excōgitēs | excōgitārēs | excōgitāverīs | excōgitāvissēs excōgitāssēs |
| 3rd sg. | excōgitet | excōgitāret | excōgitāverit excōgitārit | excōgitāvisset excōgitāsset |
| 1st pl. | excōgitēmus | excōgitārēmus | excōgitāverīmus excōgitārīmus | excōgitāvissēmus excōgitāssēmus |
| 2nd pl. | excōgitētis | excōgitārētis | excōgitāverītis excōgitārītis | excōgitāvissētis excōgitāssētis |
| 3rd pl. | excōgitent | excōgitārent | excōgitāverint excōgitārint | excōgitāvissent excōgitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | excōgitor | excōgitābar | excōgitābor |
| 2nd sg. | excōgitāris excōgitāre | excōgitābāris excōgitābāre | excōgitāberis excōgitābere |
| 3rd sg. | excōgitātur | excōgitābātur | excōgitābitur |
| 1st pl. | excōgitāmur | excōgitābāmur | excōgitābimur |
| 2nd pl. | excōgitāminī | excōgitābāminī | excōgitābiminī |
| 3rd pl. | excōgitantur | excōgitābantur | excōgitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | excōgiter | excōgitārer |
| 2nd sg. | excōgitēris excōgitēre | excōgitārēris excōgitārēre |
| 3rd sg. | excōgitētur | excōgitārētur |
| 1st pl. | excōgitēmur | excōgitārēmur |
| 2nd pl. | excōgitēminī | excōgitārēminī |
| 3rd pl. | excōgitentur | excōgitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | excōgitā | excōgitāre |
| pres. 2nd pl. | excōgitāte | excōgitāminī |
| fut. 2nd sg. | excōgitātō | excōgitātor |
| fut. 3rd sg. | excōgitātō | excōgitātor |
| fut. 2nd pl. | excōgitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | excōgitantō | excōgitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | excōgitāre | excōgitārī |
| perfect infinitive | excōgitāvisse excōgitāsse | excōgitātum esse |
| future infinitive | excōgitātūrum esse | excōgitātum īrī |
| present participle | excōgitāns | — |
| perfect participle | — | excōgitātus excōgitāta, excōgitātā, excōgitātae, excōgitātam, excōgitātārum, excōgitātās, excōgitātī, excōgitātōrum, excōgitātōs |
| future participle | excōgitātūrus excōgitātūra, excōgitātūrā, excōgitātūrae, excōgitātūram, excōgitātūrārum, excōgitātūrās, excōgitātūre, excōgitātūrī, excōgitātūrīs, excōgitātūrō, excōgitātūrōrum, excōgitātūrōs, excōgitātūrum | excōgitandus excōgitanda, excōgitandā, excōgitandae, excōgitandam, excōgitandārum, excōgitandās, excōgitande, excōgitandīs, excōgitandōrum, excōgitandōs |
gerundexcōgitandī, excōgitandō, excōgitandumsupineexcōgitātum, excōgitātū
ex-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to find out by thinking, to contrive, devise, invent (freq. and class.; cf.:
comminiscor, simulo, confingo, fingo, etc.): quid enim mali aut sceleris fingi aut excogitari potest, quod non ille conceperit? Cic. Cat. 2, 4, 7: ad haec igitur cogita, mi Attice, vel potius excogita, id. Att. 9, 6, 7: quid igitur causae excogitari potest, cur? etc., id. Deiot. 7, 20: novam interregni ineundi rationem, id. Rep. 2, 12: aliquid dignum dono deorum aut efficere aut excogitare, id. ib. 3, 3, 4: multa praeterea generatim ad avaritiam excogitabantur, Caes. B. C. 3, 32, 1: aliquid ad ornatum portarum, etc., Hirt. B. G. 8, 51, 2: o callidos homines! o rem excogitatam! Cic. Or. 67, 225: quicquid omnino excogitari contra potest, Quint. 12, 8, 10: res ab illis dicta, non a nobis excogitata, id. 5, 13, 49: in rebus excogitandis (opp. gerendis), Nep. Them. 1 fin.—Impers. with ut: excogitatum est a quibusdam ut, etc., Nep. Att. 8, 3; cf. with a subject-sentence: cum recenti fico salis vice caseo vesci nuper excogitatum est, Plin. 15, 19, 21, § 82.— II. Transf., to name:
Alpes Poeninas, Amm. 15, 10, 9.—Hence, * excōgĭtātus, a, um, P. a., sought out, choice: excogitatissimae hostiae, Suet. Calig. 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-cōgitō āvī, ātus, āre,
to think out, contrive, devise, invent: nihil contra rem p.: quid mali aut sceleris excogitari potest, etc.: ad haec: multa ad avaritiam excogitabantur, Cs.: in rebus excogitandis, N.: excogitatum est a quibusdam ut, etc., N.: excogitat acute, quid decernat.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexcōgitō
Latin ex- Latin cōgitō Latin excōgitō From ex- + cōgitō.
Descendants
- Englishexcogitate
- Frenchexcogiter
- Italianescogitare
- Spanishexcogitar
- Piedmonteseescogité
In English words that came into English from excōgitō
- excogitateexcōgitāre
- excogitationexcogitatio