LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

excōgitō

excōgitō (present infinitive excōgitāre, perfect active excōgitāvī, supine excōgitātum)
Classical[ɛkˈskoː.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[ekˈskɔː.d͡ʒi.to]

Meaning

  1. to contrive, devise or invent (by thinking)
  2. to think up or create out of nothing

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.excōgitōexcōgitābamexcōgitābōexcōgitāvīexcōgitāveramexcōgitāverō
excōgitārō
2nd sg.excōgitāsexcōgitābāsexcōgitābisexcōgitāvistī
excōgitāstī
excōgitāverās
excōgitārās
excōgitāveris
3rd sg.excōgitatexcōgitābatexcōgitābitexcōgitāvitexcōgitāverat
excōgitārat
excōgitāverit
excōgitārit
1st pl.excōgitāmusexcōgitābāmusexcōgitābimusexcōgitāvimusexcōgitāverāmusexcōgitāverimus
excōgitārimus
2nd pl.excōgitātisexcōgitābātisexcōgitābitisexcōgitāvistis
excōgitāstis
excōgitāverātis
excōgitārātis
excōgitāveritis
excōgitāritis
3rd pl.excōgitantexcōgitābantexcōgitābuntexcōgitāvērunt
excōgitāvēre, excōgitārunt
excōgitāverant
excōgitārant
excōgitāverint
excōgitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.excōgitemexcōgitāremexcōgitāverim
excōgitārim
excōgitāvissem
excōgitāssem
2nd sg.excōgitēsexcōgitārēsexcōgitāverīsexcōgitāvissēs
excōgitāssēs
3rd sg.excōgitetexcōgitāretexcōgitāverit
excōgitārit
excōgitāvisset
excōgitāsset
1st pl.excōgitēmusexcōgitārēmusexcōgitāverīmus
excōgitārīmus
excōgitāvissēmus
excōgitāssēmus
2nd pl.excōgitētisexcōgitārētisexcōgitāverītis
excōgitārītis
excōgitāvissētis
excōgitāssētis
3rd pl.excōgitentexcōgitārentexcōgitāverint
excōgitārint
excōgitāvissent
excōgitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.excōgitorexcōgitābarexcōgitābor
2nd sg.excōgitāris
excōgitāre
excōgitābāris
excōgitābāre
excōgitāberis
excōgitābere
3rd sg.excōgitāturexcōgitābāturexcōgitābitur
1st pl.excōgitāmurexcōgitābāmurexcōgitābimur
2nd pl.excōgitāminīexcōgitābāminīexcōgitābiminī
3rd pl.excōgitanturexcōgitābanturexcōgitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.excōgiterexcōgitārer
2nd sg.excōgitēris
excōgitēre
excōgitārēris
excōgitārēre
3rd sg.excōgitēturexcōgitārētur
1st pl.excōgitēmurexcōgitārēmur
2nd pl.excōgitēminīexcōgitārēminī
3rd pl.excōgitenturexcōgitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.excōgitāexcōgitāre
pres. 2nd pl.excōgitāteexcōgitāminī
fut. 2nd sg.excōgitātōexcōgitātor
fut. 3rd sg.excōgitātōexcōgitātor
fut. 2nd pl.excōgitātōte—
fut. 3rd pl.excōgitantōexcōgitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexcōgitāreexcōgitārī
perfect infinitiveexcōgitāvisse
excōgitāsse
excōgitātum esse
future infinitiveexcōgitātūrum esseexcōgitātum īrī
present participleexcōgitāns—
perfect participle—excōgitātus
excōgitāta, excōgitātā, excōgitātae, excōgitātam, excōgitātārum, excōgitātās, excōgitātī, excōgitātōrum, excōgitātōs
future participleexcōgitātūrus
excōgitātūra, excōgitātūrā, excōgitātūrae, excōgitātūram, excōgitātūrārum, excōgitātūrās, excōgitātūre, excōgitātūrī, excōgitātūrīs, excōgitātūrō, excōgitātūrōrum, excōgitātūrōs, excōgitātūrum
excōgitandus
excōgitanda, excōgitandā, excōgitandae, excōgitandam, excōgitandārum, excōgitandās, excōgitande, excōgitandīs, excōgitandōrum, excōgitandōs
gerundexcōgitandī, excōgitandō, excōgitandumsupineexcōgitātum, excōgitātū

ex-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to find out by thinking, to contrive, devise, invent (freq. and class.; cf.: comminiscor, simulo, confingo, fingo, etc.): quid enim mali aut sceleris fingi aut excogitari potest, quod non ille conceperit? Cic. Cat. 2, 4, 7: ad haec igitur cogita, mi Attice, vel potius excogita, id. Att. 9, 6, 7: quid igitur causae excogitari potest, cur? etc., id. Deiot. 7, 20: novam interregni ineundi rationem, id. Rep. 2, 12: aliquid dignum dono deorum aut efficere aut excogitare, id. ib. 3, 3, 4: multa praeterea generatim ad avaritiam excogitabantur, Caes. B. C. 3, 32, 1: aliquid ad ornatum portarum, etc., Hirt. B. G. 8, 51, 2: o callidos homines! o rem excogitatam! Cic. Or. 67, 225: quicquid omnino excogitari contra potest, Quint. 12, 8, 10: res ab illis dicta, non a nobis excogitata, id. 5, 13, 49: in rebus excogitandis (opp. gerendis), Nep. Them. 1 fin.—Impers. with ut: excogitatum est a quibusdam ut, etc., Nep. Att. 8, 3; cf. with a subject-sentence: cum recenti fico salis vice caseo vesci nuper excogitatum est, Plin. 15, 19, 21, § 82.—
II. Transf., to name: Alpes Poeninas, Amm. 15, 10, 9.—Hence, * excōgĭtātus, a, um, P. a., sought out, choice: excogitatissimae hostiae, Suet. Calig. 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexcōgitō

Latin ex- Latin cōgitō Latin excōgitō From ex- + cōgitō.

Descendants
  • Englishexcogitate
  • Frenchexcogiter
  • Italianescogitare
  • Spanishexcogitar
  • Piedmonteseescogité

In English words that came into English from excōgitō

  • excogitateexcōgitāre
  • excogitationexcogitatio

Quick answers

What does excōgitō mean in Latin?
excōgitō, a verb, means “to contrive, devise or invent (by thinking); to think up or create out of nothing”.
What are the principal parts of excōgitō?
excōgitō, excōgitāre, excōgitāvī, excōgitātum (first conjugation).
How do you pronounce excōgitō?
In classical Latin, [ɛkˈskoː.ɡɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈskɔː.d͡ʒi.to].
Where does excōgitō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin excōgitō.