noun · femininethird declension
exasperātiō
exasperātiō f (genitive exasperātiōnis)
Classical[ɛk.sas.pɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[eɡ.zas.peˈrat.t͡si.o]
Meaning
- irritation
- exasperation
- bitterness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exasperātiō | exasperātiōnēs |
| genitive | exasperātiōnis | exasperātiōnum |
| dative | exasperātiōnī | exasperātiōnibus |
| accusative | exasperātiōnem | exasperātiōnēs |
| ablative | exasperātiōne | exasperātiōnibus |
| vocative | exasperātiō | exasperātiōnēs |
exaspĕrātĭo, ōnis, f. exaspero,
I. a roughness, Scrib. Comp. 222; Veg. Vet. 5, 61, 1.—
II. Bitterness, exasperation, Tert. adv. Marc. 2, 16; Macr. S. 7, 12, 38.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exasperātiō From exasperō + -tiō.
Descendants
- Frenchexaspération
- Italianesasperazione
- Portugueseexasperação
- Romanianexasperație
- Spanishexasperación
- Piedmonteseesasperassion