LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

exasperātiō

exasperātiō f (genitive exasperātiōnis)
Classical[ɛk.sas.pɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[eɡ.zas.peˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. irritation
  2. exasperation
  3. bitterness

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexasperātiōexasperātiōnēs
genitiveexasperātiōnisexasperātiōnum
dativeexasperātiōnīexasperātiōnibus
accusativeexasperātiōnemexasperātiōnēs
ablativeexasperātiōneexasperātiōnibus
vocativeexasperātiōexasperātiōnēs

exaspĕrātĭo, ōnis, f. exaspero,
I. a roughness, Scrib. Comp. 222; Veg. Vet. 5, 61, 1.—
II. Bitterness, exasperation, Tert. adv. Marc. 2, 16; Macr. S. 7, 12, 38.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exasperātiō From exasperō + -tiō.

Descendants
  • Frenchexaspération
  • Italianesasperazione
  • Portugueseexasperação
  • Romanianexasperație
  • Spanishexasperación
  • Piedmonteseesasperassion

Quick answers

What does exasperātiō mean in Latin?
exasperātiō, a noun, means “irritation; exasperation; bitterness”.
What is the genitive of exasperātiō?
The genitive singular is exasperātiōnis. exasperātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce exasperātiō?
In classical Latin, [ɛk.sas.pɛˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡ.zas.peˈrat.t͡si.o].