verbfirst conjugation
exaedificō
exaedificō (present infinitive exaedificāre, perfect active exaedificāvī, supine exaedificātum)
Classical[ɛk.sae̯ˈdɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[eɡ.zeˈdiː.fi.ko]
Meaning
- to construct, erect (finish building)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exaedificō | exaedificābam | exaedificābō | exaedificāvī | exaedificāveram | exaedificāverō exaedificārō |
| 2nd sg. | exaedificās | exaedificābās | exaedificābis | exaedificāvistī exaedificāstī | exaedificāverās exaedificārās | exaedificāveris |
| 3rd sg. | exaedificat | exaedificābat | exaedificābit | exaedificāvit | exaedificāverat exaedificārat | exaedificāverit exaedificārit |
| 1st pl. | exaedificāmus | exaedificābāmus | exaedificābimus | exaedificāvimus | exaedificāverāmus | exaedificāverimus exaedificārimus |
| 2nd pl. | exaedificātis | exaedificābātis | exaedificābitis | exaedificāvistis exaedificāstis | exaedificāverātis exaedificārātis | exaedificāveritis exaedificāritis |
| 3rd pl. | exaedificant | exaedificābant | exaedificābunt | exaedificāvērunt exaedificāvēre, exaedificārunt | exaedificāverant exaedificārant | exaedificāverint exaedificārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exaedificem | exaedificārem | exaedificāverim exaedificārim | exaedificāvissem exaedificāssem |
| 2nd sg. | exaedificēs | exaedificārēs | exaedificāverīs | exaedificāvissēs exaedificāssēs |
| 3rd sg. | exaedificet | exaedificāret | exaedificāverit exaedificārit | exaedificāvisset exaedificāsset |
| 1st pl. | exaedificēmus | exaedificārēmus | exaedificāverīmus exaedificārīmus | exaedificāvissēmus exaedificāssēmus |
| 2nd pl. | exaedificētis | exaedificārētis | exaedificāverītis exaedificārītis | exaedificāvissētis exaedificāssētis |
| 3rd pl. | exaedificent | exaedificārent | exaedificāverint exaedificārint | exaedificāvissent exaedificāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exaedificor | exaedificābar | exaedificābor |
| 2nd sg. | exaedificāris exaedificāre | exaedificābāris exaedificābāre | exaedificāberis exaedificābere |
| 3rd sg. | exaedificātur | exaedificābātur | exaedificābitur |
| 1st pl. | exaedificāmur | exaedificābāmur | exaedificābimur |
| 2nd pl. | exaedificāminī | exaedificābāminī | exaedificābiminī |
| 3rd pl. | exaedificantur | exaedificābantur | exaedificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exaedificer | exaedificārer |
| 2nd sg. | exaedificēris exaedificēre | exaedificārēris exaedificārēre |
| 3rd sg. | exaedificētur | exaedificārētur |
| 1st pl. | exaedificēmur | exaedificārēmur |
| 2nd pl. | exaedificēminī | exaedificārēminī |
| 3rd pl. | exaedificentur | exaedificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exaedificā | exaedificāre |
| pres. 2nd pl. | exaedificāte | exaedificāminī |
| fut. 2nd sg. | exaedificātō | exaedificātor |
| fut. 3rd sg. | exaedificātō | exaedificātor |
| fut. 2nd pl. | exaedificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exaedificantō | exaedificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exaedificāre | exaedificārī |
| perfect infinitive | exaedificāvisse exaedificāsse | exaedificātum esse |
| future infinitive | exaedificātūrum esse | exaedificātum īrī |
| present participle | exaedificāns | — |
| perfect participle | — | exaedificātus exaedificāta, exaedificātā, exaedificātae, exaedificātam, exaedificātārum, exaedificātās, exaedificātī, exaedificātōrum, exaedificātōs |
| future participle | exaedificātūrus exaedificātūra, exaedificātūrā, exaedificātūrae, exaedificātūram, exaedificātūrārum, exaedificātūrās, exaedificātūre, exaedificātūrī, exaedificātūrīs, exaedificātūrō, exaedificātūrōrum, exaedificātūrōs, exaedificātūrum | exaedificandus exaedificanda, exaedificandā, exaedificandae, exaedificandam, exaedificandārum, exaedificandās, exaedificande, exaedificandīs, exaedificandōrum, exaedificandōs |
gerundexaedificandī, exaedificandō, exaedificandumsupineexaedificātum, exaedificātū
ex-aedĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To finish building, to build up, erect, construct (rare but class.).
A. Lit.: oppidum, * Caes. B. C. 1, 15, 2; cf. Liv. 30, 1 fin.: Capitolium (with efficere), Cic. Verr. 2, 5, 19:
domos et villas, Sall. C. 12, 3: templa deum, Liv. 1, 56: hibernacula, id. ib. 30, 3; navem, Cic. Verr. 2, 5, 18: hunc mundum, id. Ac. 2, 40 fin.—B. Trop., to finish, complete:
ne graveris exaedificare id opus, quod instituisti, Cic. de Or. 1, 35, 164; cf.: suam incohatam ignaviam, Plaut. Trin. 1, 2, 95.—* II. To turn out of doors:
me ex his aedibus, Plaut. Trin. 5, 2, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-aedificō āvī, ātus, āre,
to finish building, complete, erect, build, construct: oppidum, Cs.: domos, S.: templa deum, L.: mundum. — Fig., to finish, complete: opus.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexaedificō
Latin ex- Latin aedificō Latin exaedificō From ex- + aedificō (“to build”).