LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

exacerbātiō

exacerbātiō f (genitive exacerbātiōnis)

Meaning

  1. exasperation
  2. provocation

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexacerbātiōexacerbātiōnēs
genitiveexacerbātiōnisexacerbātiōnum
dativeexacerbātiōnīexacerbātiōnibus
accusativeexacerbātiōnemexacerbātiōnēs
ablativeexacerbātiōneexacerbātiōnibus
vocativeexacerbātiōexacerbātiōnēs

exăcerbātĭo, ōnis, f. exacerbo,
I. an exasperation, Rufin. de Schem. 11, p. 274: peccatorum, i. e. because of, Salv. Gub. Dei, 4, 7.—
II. Esp., of the stirring of divine anger by the Jews in the wilderness, the provocation, Vulg. Hebr. 3, 8; 15.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exacerbātiō From exacerbō + -tiō.

Descendants
  • Englishexacerbation
  • Frenchexacerbation
  • Italianesacerbazione
  • Portugueseexacerbação
  • Spanishexacerbación

In English words that came into English from exacerbātiō

  • exacerbationexacerbātiōnem

Quick answers

What does exacerbātiō mean in Latin?
exacerbātiō, a noun, means “exasperation; provocation”.
What is the genitive of exacerbātiō?
The genitive singular is exacerbātiōnis. exacerbātiō is feminine, third declension.