LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ēvolō

ēvolō (present infinitive ēvolāre, perfect active ēvolāvī, supine ēvolātum)
Classical[ˈeː.wɔ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈɛː.vo.lo]

Meaning

  1. to fly away, up or out
  2. to rush (out)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēvolōēvolābamēvolābōēvolāvīēvolāveramēvolāverō
ēvolārō
2nd sg.ēvolāsēvolābāsēvolābisēvolāvistī
ēvolāstī		ēvolāverās
ēvolārās		ēvolāveris
3rd sg.ēvolatēvolābatēvolābitēvolāvitēvolāverat
ēvolārat		ēvolāverit
ēvolārit
1st pl.ēvolāmusēvolābāmusēvolābimusēvolāvimusēvolāverāmusēvolāverimus
ēvolārimus
2nd pl.ēvolātisēvolābātisēvolābitisēvolāvistis
ēvolāstis		ēvolāverātis
ēvolārātis		ēvolāveritis
ēvolāritis
3rd pl.ēvolantēvolābantēvolābuntēvolāvērunt
ēvolāvēre, ēvolārunt		ēvolāverant
ēvolārant		ēvolāverint
ēvolārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēvolemēvolāremēvolāverim
ēvolārim		ēvolāvissem
ēvolāssem
2nd sg.ēvolēsēvolārēsēvolāverīsēvolāvissēs
ēvolāssēs
3rd sg.ēvoletēvolāretēvolāverit
ēvolārit		ēvolāvisset
ēvolāsset
1st pl.ēvolēmusēvolārēmusēvolāverīmus
ēvolārīmus		ēvolāvissēmus
ēvolāssēmus
2nd pl.ēvolētisēvolārētisēvolāverītis
ēvolārītis		ēvolāvissētis
ēvolāssētis
3rd pl.ēvolentēvolārentēvolāverint
ēvolārint		ēvolāvissent
ēvolāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ēvolorēvolābarēvolābor
2nd sg.ēvolāris
ēvolāre		ēvolābāris
ēvolābāre		ēvolāberis
ēvolābere
3rd sg.ēvolāturēvolābāturēvolābitur
1st pl.ēvolāmurēvolābāmurēvolābimur
2nd pl.ēvolāminīēvolābāminīēvolābiminī
3rd pl.ēvolanturēvolābanturēvolābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ēvolerēvolārer
2nd sg.ēvolēris
ēvolēre		ēvolārēris
ēvolārēre
3rd sg.ēvolēturēvolārētur
1st pl.ēvolēmurēvolārēmur
2nd pl.ēvolēminīēvolārēminī
3rd pl.ēvolenturēvolārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēvolāēvolāre
pres. 2nd pl.ēvolāteēvolāminī
fut. 2nd sg.ēvolātōēvolātor
fut. 3rd sg.ēvolātōēvolātor
fut. 2nd pl.ēvolātōte—
fut. 3rd pl.ēvolantōēvolantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēvolāreēvolārī
perfect infinitiveēvolāvisse
ēvolāsse		ēvolātum esse
future infinitiveēvolātūrum esseēvolātum īrī
present participleēvolāns—
perfect participle—ēvolātus
ēvolāta, ēvolātā, ēvolātae, ēvolātam, ēvolātārum, ēvolātās, ēvolātī, ēvolātōrum, ēvolātōs
future participleēvolātūrus
ēvolātūra, ēvolātūrā, ēvolātūrae, ēvolātūram, ēvolātūrārum, ēvolātūrās, ēvolātūre, ēvolātūrī, ēvolātūrīs, ēvolātūrō, ēvolātūrōrum, ēvolātūrōs, ēvolātūrum		ēvolandus
ēvolanda, ēvolandā, ēvolandae, ēvolandam, ēvolandārum, ēvolandās, ēvolande, ēvolandīs, ēvolandōrum, ēvolandōs
gerundēvolandī, ēvolandō, ēvolandumsupineēvolātum, ēvolātū

ē-vŏlo, āvi, ātum, 1, v. n.,
I. to fly out or forth, to fly away, to fly up (class.).
I. Lit.: ex quercu (aquila), Cic. Leg. 1, 1, 2: extra septa, Varr. R. R. 3, 9, 15.—Absol.: evolandi potestas, Col. 8, 15, 1: longius, Dig. 41, 1, 5, § 6: aut saepe ex humili sede sublima evolat, Att. ap. Non. 489, 5 (Rib. Trag. Fragm. p. 211): evolare ubi nec Pelopidarum facta neque famam audiam, Poet. ap. Cic. Att. 15, 11, 3; id. Fam. 7, 30, 1; cf. id. ib. 7, 28; id. Att. 14, 12, 2; and Rib. Trag. Fragm. p. 252: evolaverunt nebulae sicut aves, Vulg. Sir. 43, 15: longius (of geese), Dig. 41, 1, 5, § 6.—
2. Transf., to come forth quickly, to rush or spring forth: ex corporum vinculis, tamquam e carcere, Cic. Rep. 6, 14; cf. id. Lael. 4, 14: (hostes) subito ex omnibus partibus silvae evolaverunt, Caes. B. G. 3, 28, 3; 7, 27 fin.; cf.: exanimatus evolat e senatu, Cic. Sest. 12, 28: rus ex urbe, tamquam e vinculis, id. de Or. 2, 6: e conspectu, Cic. Verr. 2, 5, 34: per medias vias, Ov. A. A. 3, 710: ut, lapidem ferro cum caedimus, evolat ignis, Lucr. 6, 314.—
II. Trop.: (almost exclusively in Cic.): ii, quorum animi, spretis corporibus, evolant atque excurrunt foras, Cic. Div. 1, 50, 114: quaestiones omnium perrumpat, evolet ex vestra severitate, Cic. Verr. 2, 1, 5; cf. id. Mur. 38, 82: ex poena, id. Prov. Cons. 6, 14: quem illi esse in principibus facile sunt passi, evolare altius certe noluerunt, to ascend, id. Fam. 1, 7, 8: illos dolent evolasse, id. de Or. 2, 52, 209: sic evolavit oratio, ut, etc., rose, id. ib. 1, 35, 161: tantos processus (Piso) efficiebat, ut evolare, non excurrere videretur, id. Brut. 78, 272.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinēvolō

Latin ē- Proto-Indo-European *welh₁-der. Proto-Indo-European *weyh₁-influ. Proto-Italic *welō Latin volō Latin ēvolō From ē- + volō.

Descendants
  • Portugueseevolar

Quick answers

What does ēvolō mean in Latin?
ēvolō, a verb, means “to fly away, up or out; to rush (out)”.
What are the principal parts of ēvolō?
ēvolō, ēvolāre, ēvolāvī, ēvolātum (first conjugation).
How do you pronounce ēvolō?
In classical Latin, [ˈeː.wɔ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.vo.lo].
Where does ēvolō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēvolō.