conjunction
etiamtum
etiamtum (chiefly with imperfect tense verbs)
Classical[ɛ.tiˈan.tũː]Ecclesiastical[et.t͡siˈan.tum]
Meaning
- even then, till that time, till then, still
- while ... still
ĕtĭam-tum and (more rarely) ĕtĭam-tunc,
I. conj., even then, till that time, till then, still.
I. With imperf. tense (so usually): omnes etiamtum retinebant illum Pericli sucum;
sed erant paulo uberiore filo, Cic. de Or. 2, 22 fin.: etiamtum vita hominum sine cupiditate agitabatur, Sall. C. 2, 1; id. J. 63, 6: manebant etiamtum vestigia monentis libertatis, Tac. A. 1, 74: nam etiamtum Agricola Britanniam obtinebat, id. Agr. 39; Suet. Tib. 42; so with cum, while ... still: cum isti etiamtum de Sthenio in integro tota res esset, Cic. Verr. 2, 2, 39 fin.; cum etiamtum, id. ib. 2, 5, 34; Sall. J. 51, 2.—B. The imperf. is sometimes represented by,
1. A part. or adj.:
trepida etiamtum civitate, Sall. J. 40, 4; cf. id. ib. 21, 2; Tac. A. 1, 49: quam defunctam praetextatus etiamtunc pro rostris laudavit, Suet. Calig. 10: cum viderem, ne vobis quidem omnibus re etiamtum probata, si, etc., Cic. Cat. 2, 2, 4.—2. By the praes. histor.:
narrat, ut virgo ab se integra etiamtum siet, Ter. Hec. 1, 2, 70.— 3. By the pluperf.:
neque is deductus etiamtum ad eam (erat), Ter. Eun. 3, 5, 22. —II. With other tenses (very rare):
illi qui etiamtum, cum misereri mei debent, non desinunt invidere, Cic. Att. 4, 5, 1; cf. App. M. 3, p. 134, 1. Vid. Hand, Turs. II. pp. 596-600.Origins
- Proto-Indo-European*éti
- Proto-Italic*et
- Latinetiamtum
Latin iam univ. Latin etiam Latin tum univ. Latin etiamtum Univerbation of etiam (“yet”) + tum (“then”).