noun · masculinethird declension
error
error m (genitive errōris)
Classical[ˈɛr.rɔr]Ecclesiastical[ˈɛr.ror]
№ 832 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- masculinewandering, straying, going astray
- masculinewavering, uncertainty
- masculineerror, mistake, fault
- masculinedelusion (a departing from the truth), misunderstanding
quantum animīs errōris inest!
Literally: How much of error is there [is present, exists] in understanding [or judgment]! Or, interpreted broadly in more natural English: People make such mistakes! Or: Such misunderstanding! (In this section of the poem, an enemy is mistakenly admitted into a house at night.)8 CE, Ovidius, Fasti 2.789 - masculinesolecism
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cum quis viā vel mente errat.error -ōris m — in Mille Verba, ch. Via et Iter
iter longum et incertumerror -ōris (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 4
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | error | errōrēs |
| genitive | errōris | errōrum |
| dative | errōrī | errōribus |
| accusative | errōrem | errōrēs |
| ablative | errōre | errōribus |
| vocative | error | errōrēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- errores Ulixis
- the wanderings of Ulysses.
- errorem tollere
- to banish an error, do away with a false impression.
- in errore versari
- to be mistaken.
- magno errore teneri
- to be in gross error, seriously misled.
- errorem animo imbibere
- to get a mistaken notion into the mind.
- in magno errore versari
- to be in gross error, seriously misled.
- errorem stirpitus extrahere
- to totally eradicate false principles.
- errorem deponere, corrigere
- to amend, correct one's mistake.
6 more phrases
- per errorem labi, or simply labi
- to take a false step.
- errorem amputare et circumcīdere
- to banish an error, do away with a false impression.
- aliquem in errorem inducere, rapere
- to lead a person into error.
- erroribus implicari (Tusc. 4. 27. 58)
- to fall into error.
- alicui errorem demere, eripere, extorquere
- to undeceive a person.
- errorem cum lacte nutricis sugere (Tusc. 3. 1. 2)
- to imbibe error from one's mother's breasts.
error, ōris, m. id.,
I. a wandering.
I. In gen., a wandering, straying or strolling about (rare and mostly poet.).
A. Lit.:
ad quos Ceres in illo errore venisse dicitur, Cic. Verr. 2, 4, 49, § 108: error ac dissipatio civium (sc. mercatorum), id. Rep. 2, 4, 7 Mos. (cf. erratio, I.): navium pars ex errore eodem conferebatur, Auct. B. Afr. 11; cf. Ov. H. 16, 29; id. M. 14, 484; id. Tr. 4, 10, 100; Verg. A. 1, 755; 6, 532 et saep.—Transf., of the motion of atoms, Lucr. 2, 132; of the meanderings of rivers, Ov. M. 1, 582; of the mazes of the labyrinth, id. ib. 8, 161; 167.—B. Trop., a wavering, uncertainty:
fluctuat incertis erroribus ardor amantum, Lucr. 4, 1077: nec, quid corde nunc consili capere possim, Scio, tantus cum cura meo est error animo, Plaut. Merc. 2, 3, 13; cf. Liv. 9, 15; 45; 27, 47; Ov. F. 5, 362 al.; so, too, with obj. gen.: viarum, uncertainty, ignorance, Liv. 24, 17; cf. veri, Tac. H. 2, 72.—II. In partic., a wandering from the right way, a going astray.
B. Trop., a departing from the truth, an error, mistake, delusion (class.; cf.:
erratum, vitium, peccatum): erroris ego illos et. dementiae complebo, Plaut. Am. 1, 2, 8: opinionibus vulgi rapimur in errorem nec vera cernimus, Cic. Leg. 2, 17, 43; cf.: inducere imperitos in errorem, id. Brut. 85, 293; Nep. Hann. 9, 3: errore quodam fallimur in disputando, Cic. Rep. 3, 35: si errorem velis tollere, id. ib. 1, 24: errorem tollere, id. ib. 2, 10; id. Fin. 1, 11, 37: deponere, id. Phil. 8, 11, 32: eripere alicui, id. Att. 10, 4, 6: demere, Hor. Ep. 2, 2, 140 et saep.: mentis, i. e. distraction, insanity, Cic. Att. 3, 13, 2; cf. Hor. A. P. 454; Verg. G. 3, 513; so poet. of other kinds of mental perturbation, as fear, Ov. F. 3, 555; love, Verg. E. 8, 41; Ov. Am. 1, 10, 9; cf. ib. 1, 2, 35; id. M. 10, 342: aut aliquis latet error; equo ne credite, Teucri, some deception, Verg. A. 2, 48; cf. Liv. 22, 1: par forma aut aetas errorem agnoscentibus fecerat, Tac. A. 4, 63: jaculum detulit error in Idam, Ov. M. 5, 90.—(b). Esp., an error in language, a solecism, Quint. 1, 5, 47.—
(g). Rarely a moral error, fault (cf. erro, I. B. 2.), Ov. Pont. 4, 8, 20; cf. id. ib. 2, 2, 57; 2, 3, 92.—
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
error ōris, m
cf. 1 erro, a wandering, straying, strolling : ad quos Ceres in illo errore venisse dicitur: civium: dic Errores tuos, V.: finem rogant erroris, O.: pelagi erroribus actus, V.— A going astray, missing the way : iumenta errore delata per quattuor stadia, Cu.: (iaculum) detulit error in Idan, O.— A winding, meandering, maze, intricacy : fessae erroribus undae, O.: flexus, O. —Fig., a doubt, uncertainty, ambiguity : nominum, L.: errores abstulit illa meos, O.: viarum, ignorance , L.: Graiarum iubarum, confusion , V. — A going astray, going wrong, error, mistake, delusion : mentis: rapi in errorem: errorem tollere: cui demptus per vim mentis error, H.: pro errore venia, Ta.: me malus abstulit error, infatuation , V.: quoniam novus incidit error, Pr.: aliquis latet error, snare , V.—Person., delusion , O.
Origins
Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *-ōs Proto-Italic *-ōs Latin -or Latin error From erro (“to err, stray”) + -or.
Descendants
- Catalanerror
- Englisherror
- Frencherreur
- Italianerrore
- Portugueseerro
- Romanianeroare
- Spanisherror
- Asturianerror
- Friulianerôr
- Galicianerror