noun · neutersecond declension
errātum
errātum n (genitive errātī)
Classical[ɛrˈraː.tũː]Ecclesiastical[erˈraː.tum]
Meaning
- error, mistake, fault
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | errātum | errāta |
| genitive | errātī | errātōrum |
| dative | errātō | errātīs |
| accusative | errātum | errāta |
| ablative | errātō | errātīs |
| vocative | errātum | errāta |
errātum, i, n., v. 1. erro, I. B. 2. b.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
errātum ī, n
1 erro, an error, mistake, fault : commune: nullum ob erratum: minimum: errata officiis superes, S.: errata aetatis meae.
Origins
Descendants
- Englisherratum
- Frencherratum
- Irishearráid